Abdullah Toroslu Şiirleri - Şair Abdulla ...

İman yoksa kalbinde, işin yaştır arkadaş!
Çünkü o şey kul için, en değerli nimettir.
Münkir için şu hayat, gayet boştur arkadaş!
Çünkü onun yaptığı, fanilere kamettir.

Duan yoksa dilinde, halin yaman arkadaş!

İman eman demekse;
İmansıza yok eman!
Felah için yol tekse;
Senin halin pek yaman!

Arıyorsan bir liman;

Çekiyorsan halktan aman?
Eman gerek sana eman!
Arıyorsan sağlam liman?
İman lazım sana iman!

Sıkıyorsa kalbi dertler?

Tek konu var gündeme, damga vuran anbean;
Unutsan da der sana; gafil olma beni an!
O gelince cihana; suspus olur sultanlar!
Çünkü onun eliyle, yere batar şöhret şan.

Gaflet edip bir ancık, çıksa o şey zihninden;

Hubb-u dünya ziyan iken, bu aşkta ne sende gönül?
Muhtaç isen bir sevdaya, yeter sana hubb-u ebed.
Bilmez misin fani aşklar, yerilmiştir dinde gönül?
Bir yar sev ki olsun sana, gerçek maşuk ilelebet!

Meftun isen yaşama?
Onu boşa yaşama!
Hür yaşamak hoş ama;
Hesabı var bil sonda!

Madem bu bir aşama;

Adapteysen her şeyde, yoldan çıkan asır’a;
Hiç boşuna övünme, hüsrandasın hüsranda!
Ve çağdaşım diyorsan, asra rağmen şu sıra;
Boşa kendin savunma, ziyandasın ziyanda!

Çağdaşlık denen illet, ettiyse seni esir

Mahkum oldum hüzün’e!
Muhtaç kaldım cüzüne!
Şu kalbimin özüne;
Huzur lütfet Rab huzur!
Onsuz hayat pek muzır.

Müştak isen hikmete, yanlış yerde arama!
Zira o şey her yerde ve herkeste bulunmaz!
Şayiaya inanıp, lütfen haktan ırama!
Aradığın o nimet, her bir kuldan alınmaz!

Mevla onu sadece, dostlarına verirken;

Anlamadım ben seni
Hısım mısın hasım mı?
Hele anlat sen seni!
Hısım mısın hasım mı?

Her yaptığın aleyhte