Yusuf Berkman Şiirleri - Şair Yusuf Berkman

Gündüzü Gördüm, Geceyi Sevdim!
En Bilindik Yollarda Yürüdüm,
Yüzünde Acının Kırkbir Çizgisi,
Dilenen Kadınlarda İrkildim,
Ben! Çocuktum Bir Zamanlar Yitip Gittim,
Baktım Yaşamın Kenarından,

Adam düşündü!
"Üsküdar’ı geçen bırakıyormuş atı arkada!"
Bir şiire de böyle mi başlanırmış?
Sonra da söylendi kendine!
Hatırladı bir bir unutmak istediği ne varsa;
Her nefesin sonunda geriye kalan yorulmuşlukları,

Sessiz olmam lazım, çok sessiz;
parmak uçlarımda yürüyorum,
duysun istemiyorum hüzünler beni.
Ya duyarlarsa yine sensizliğimde,
en zayıf ânımda
daha fazla çıldırmanın eşiğine getirirlerse beni?

Sessiz olmam lazım… çok sessiz.
Parmak uçlarımda yürüyorum,
duymasın istiyorum hüzünler beni.

Ya duyarlarsa yine sensizliğimi,
en zayıf ânımda

Sessiz olmam lazım… Çok sessiz.

Parmak uçlarımda adımlarım, yürüyorum.

Hüzünler duymasın istiyorum beni.

Toprağın soğuğu tırmanıyor bileklerimden.
Ekmek: Bir parça yorgunluk, biraz buğday dökümü.
Güllerin sarısı "bir tebessümde" büyüyor,
Gıcırdayan sandalyenin geometrisini gitgellerimle ölçüyorum,
Eski romanlar okuyup yine kendimi heceliyorum.
​Sancılarım arttıkça ağaçlardaki yaprakları sayıyorum:

Olmazsa olmuyor, sonradan gülmüyor insanın yüzü.
Zorlamayla, dökme suyla başak bitmiyor kurumuş topraklarda.
Öylece kuşlar konmuyor kendiliğinden ağaçların dalına.
Her şeyin sahibi Yaradan; “ol” demeli,
demeli ki kulun yüzü gülmeli.

Hep Sıradan Günübirlik Yaşadım Yıllarca Eski Yaşlarımı,
Koşupta Yetişemeyeceğim Rüzgarlarda Tanıdım Hayatı,
Önce Konuşmayı Öğrendim,
Sonra Hep Susturuldum!
Öteki Oldum, Herzaman Diğeri!..
Güldüm, Sandım ki Gülüşlerim Acılarımı Örtecek!

“Susuz kaldım şehirde, geceler uzun,
Cebimde bozukluk, günler yorgun.
Kafamda gürültü, içimde boşluk;
Her şey akıyor ama bana yokluk.

Koridorda yankı, boş odalarım,

Zamanın çizgisel aktığı yalanını en çok sabahları,
O sıradan ve kurmalı rütbelerin başında anlar insan.
İşe gitmek, ekmek kesmek, birilerinin hatırını sormak...
Toplumun o kronik, o her gün yeniden kurulan raddesinden yorulur nefs.
Aramak, aradığını sanmak ve umut etmek,
Avuç içlerini kemiren bir karıncadır artık.