Cemre Ve Ateş2 Şiiri - Yusuf Berkman

Sessiz olmam lazım… Çok sessiz.

Parmak uçlarımda adımlarım, yürüyorum.

Hüzünler duymasın istiyorum beni.

Ya fark ederlerse yine sensizliğimi?

En zayıf anımda yakalayıp,

Çıldırtırlarsa beni?

Uzaklarda bir ev, yükselir kahkahalar.

Öğrenmiş karanlıkta yolunu bulmayı… Kaybolmadan durmayı...

Dimdik, tek başına bir hayatı taşımayı…

Söylemeli mi biri ona? Saklamalı o gülüşü.

Gülme uzaktaki yalnız kız,

Bilmesinler.

Mutlu olduğunu…

Her yanımız sis, her yanımız pus perdesi.

Söyle, en son ne zaman,

Güneş gerçekten doğmuştu bu diyarda?

Son özgür kuşu kafese hapsedip,

Son çiçeği kopardık, ayırdık dalından…

Gelmeyecek mi bu son otobüs?

Ne kadar zaman geçti, unuttum çoktan.

Hatırlayamıyorum…

Belki de buralarda güneş aslında hiç doğmadı.

Tüm ağırlığıyla çöküyor üstüme karanlık.

Birazdan gelir son otobüs…

Bu kadar düşkün olmasaydım sana,

Bu kadar ucuz…

Olmazdım gözünde.

Belki… Ama boş ver,

Sırası değil, zamanı değil şimdi.

Bir sessizlik, bir yalnızlık…

Beni benden alıp yine kapına götürür.

Ne işim var yine orada? İstenmediğim o kapıda…

Vakit sensizlik… Gelmeyecek mi bu son otobüs?

Gelmeyecek mi?

Aklımda cevapsız sorular, cebimde bıraktığın o eski resim…

Dolaşıyor etrafımda hayalin.

Yakalıyorum parkamın yakasını,

Bakmamalı, artık görmemeli.

Bir yol ayrımı bu:

Yürümek mi sonsuz karanlığa,

Yoksa beklemek mi hiç gelmeyecek olanı?

Apansız düşüyor aklıma:

Sahi, biri çıkar mı özleyen beni?

Yürüdüm yıllarca parmak uçlarımda…

Hüzünler uyanmasın, duymasın beni.

Fark ettim sonunda…

Kaçarken o derin sessizlikten,

Aslında kaçmışım kendimden.

Elimde senin resmin, cebimde son kibritim…

Karanlığımda tek soru:

Yakmalı mıyım seni? Yoksa sadece bakmalı mı?

Gelmeyecek mi bu son otobüs?

Yakmalı mıyım seni?

Bakmamalı, artık görmemeli...

Yoksa sadece bakmalı mı?

Yakmalı mı?

Bakmalı mı?

Sadece bakmalı mı?