Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KAR AlTINDA KALAN AĞIT
Ulu dağlar susar o gece,
Anadolu ağlar içinden.
Bayrak gökte değil yavrum,
Askerin yüreğine sarınmış derinden.

KAR ALTINDA KALAN SES
Gece iner, damlar beyaza bürünür,
Kar altında çocukluğum görünür.
Avluda ayak izim, kapıda eski bir düş,
Yılların sesi kar altında üşür.

KARANLIĞIN İÇİNDEN
Günbegün artan bir telaş içindeyiz,
Bir sızı gibi içimizde zaman,
Sokaklar yorgun, kelimeler kırık,
Sessizliğe gömülmüş her bir insan.

KARANLIĞI YARAN ADIM
Bir şafak vaktiydi, deniz susmuştu,
Ufukta ağır ağır bir gölge doğdu,
Ne sıradan bir gemiydi yaklaşan,
Ne de sıradan bir sabah olacaktı bu.

KARANLIK
İçimden uçurumlar büyüyor
Hasretinden.
Her adımda biraz daha derin,
Her susuşta biraz daha karanlık.

KARANLIKTAN DOĞACAK ŞAFAK
Güneş yine doğacak
Sabahın mahzun şafağında,
Gece ne kadar ağlasa da
Bir nur düşer yaralı vatana.

KARANLIKTAN DOĞAN
Gün iner, gölgeler üstüne çöker,
Bir sessizlik çöker omuzlarına,
Sokak lambaları titrek bir umut,
Yalnızlık siner en kuytu yanına.

KARANLIKTAN DOĞAN UMUT
Bir ışık süzülür gecenin koynundan,
Gizli bir umut iner yüreklere,
Kırılmış umutlar filiz verir bir anda,
Sabır düşer en yorgun düşlere.

KARA TOPRAK
Ben benim böyle kalacağım övünme
Kara toprak bekliyor seni
Sonra dizine vurup dövünme
Kara toprak bekliyor seni

KARIN SAKLADIĞI HASRET
Kar iner dağların ak saçlarına,
Ay vurur gecenin durgun sularına.
Hasret dokunur gönül tellerime,
Adın karışır karın beyazına.