Yılmaz Örmeci Şiirleri - Şair Yılmaz Örmeci

Ne sen çaldın kalbimi, ne ben sana kapıldım
Akıp gitti şu gönlüm, sanki bir nehir gibi.
Ben de bir insan idim, et kemikten yapıldım
Senden bal istemiştim, sunduğun zehir gibi.
…Gecem gündüzüm farksız, her günüm zifir gibi.
…Yokluğun yalnızlıktır, varlığın şehir gibi.

Kimseyi sevmedin ki /Sen ne anlarsın aşktan
Ömrünü vermedin ki /Ne anlarsın sevdadan
Dün, bugün, yarın diye /Yaşayıp gidiyorsun
Zevk alıyorsun sanki /Bu anlamsız dünyadan.
…
Herkes mahrum sevginden /Bir kez sevsen ne çıkar

Ben küskünüm bahara, yazı zaten unuttum
Her baharım kış oldu sen gittiğinden beri.
Bir gün gelirsin diye şu gönlümü avuttum
Artık iki mevsim var; Sonbahar ve Zemheri.

Ankara, 10.04.2017

Hayrandır cemâline hem Güneş, Ay, hem Kürre
Seni görmek isterler hiç değilse bir kerre.
O kadar güzelsin ki âleme hayat verir
Sesin, kokun, bakışın, senden kopan her zerre.

Kaç yıl sürecek bilmem bu zorunlu Aşk hizmeti
Her sabah içtima, akşama kadar yat, kalk, sürün.
Hep bana denk gelir şu uykusuz gece nöbeti
Ve talim yapar gibi seni düşünmek bütün gün.
...
Sen en büyük komutansın, ben senin askerinim