Yılmaz Örmeci Şiirleri - Şair Yılmaz Örmeci

AY VE GÜNEŞ EFSANESİ (5. Ve 6. Bölüm)

V.
Küçük Merkür gelmiş önce
Kıvırcık, kızıl saçlarıyla
Mars ve Jüpiter yetişmiş

AY VE GÜNEŞ EFSANESİ (7. ve 8. Bölüm)

VII.
Önce Merkür varmış Güneş’e
İyice yakınlaşıp etrafında dönerek
Demiş ki: “Merhaba Güneş, nasılsın?

AY VE GÜNEŞ EFSANESİ (9. ve 10. Bölüm)

IX.
Ay Oğlan hiç dinlememiş Güneş’i
Heyecanla yoluna devam etmiş
Daha fazla çıkmış Güneş’in sesi

Beydağları görünmez hem buhardan hem nemden
Ne kalacak yarına bu bahardan bu demden.
Yine bir akşam vakti hüzün çöktü bu şehre
Ne kalacak yarına bu bahardan bu demden.

Antalya, 02.06.2019

Yıllar yılı bekledim belki bu bahar diye
Kollarımı açarak gelip beni sar diye
Elvan elvan kokun gelir sen bir türlü gelmezsin
Gitmedim bu şehirden en sevdiğim var diye.

…Gizli gizli ağladım

Yaşlı adam karısıyla birlikte yaşıyordu
Evlerinde tereyağı ve peynir yapıyordu

Bakkalın hoşuna gitti tereyağı, bu yüzden
"Her gün sabah bir kilogram alırım" dedi sizden

Bırak yansın kor olsun, tutuşsun alev alev
Kalmasın Ankara’da yanıp yıkılmadık ev
Tüm şehir sana tutsak, senden medet umuyor
Ağaçlar kuşlar diyor sen de onun gibi sev.

Ankara, 13.07.2016

Adını söylemek yasak, anladık
Sayıklamak da yasak olamaz ya
Seni görsem yeter bana bir anlık
Bu gönlüm senden ayrı kalamaz ya
* * *
Ser vermek var, sır vermek yok sorana

Aylar oldu görmedim sevdiğimin yüzünü
Bir yandan aşk acısı, hasretlik öbür yandan
Öper koklar severim senin ayak izini
Böyle bir dert çekilmez usandırdı bu candan.

Sevmedim hiç kimseyi seni sevdiğim kadar

Tıpkı o resimler gibi her yerimiz yırtıldı
Kimi tarihe karıştı bir köşesi kırpıldı
Siyah-beyaz anılardır şimdi geride kalan
Mizan kuruldu albümde günah sevap tartıldı.