Yarına Havale Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Alarm sesini duymadı değil, duydu. Ama parmağını uzatıp o küçük düğmeye basmak yerine, göz kapaklarının altındaki karanlığı biraz daha uzatmayı seçti. Perdeden süzülen sabah ışığı odaya dolmaya çalışıyordu; o ise acele etmeyerek saate sırtını döndü. Sabaha geç kalmak, günün geri kalanındaki bütün koşturmacalardan peşin peşin aldatılmış bir nefes gibiydi. ​Mutfaktan gelen kahve makinesinin o tanıdık, mekanik uğultusu bile bugün uzaktan, silik bir ses gibi geliyordu. "Ne yiyelim, ne içelim?" sorusu, zihninden hızla uçup gitti. Hayatın o acımasız dakikaları, yapılacak listeleri, e-postalar ve bitmek bilmeyen randevular kapının dışında bırakıldı. Bugün dış dünya kendi gürültüsüyle baş başa kalabilirdi; o ise içeride, zamanın akışına set çekmeden sadece durmayı seçti. ​Pencerenin önündeki koltuğa çöktü. Bıraktı zamanı, gölgesi usulca yere süzülsün, gün yıllara sussun. Saatlerin ne gösterdiği, takvimin hangi yaprağı kopardığı önemli değildi. ​Cebindeki bütün telâşları çıkardı masaya koydu. Derin bir nefes aldı ve kendi kendine mırıldandı: — "Yarın bakarız çaresine, bugün henüz erken."