Yarım Defter Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Tozlu raflarda kaldım,
bir cümlenin en kırılgan ucunda.
Henüz noktası düşmemiş,
adı konmamış bir yara gibi.

Hangi sayfayı açsam
bir kırık harf beliriyor karşıma.
Ne sesin yetişiyor bana
ne bu sessizlik çekiliyor aradan.

Mürekkep kurudu masada,
defter kapandı usulca.
Ben hâlâ aynı sorunun içinde:
Sen nerdesin,
ben nerdeyim?

Bir uğultu büyüyor içimde;
sesin duvarlara çarpıp
yeniden bana dönüyor.
Gitsem senden uzağa
kendime yaklaşır mıyım,
yoksa her yol
yine sana mı çıkar?

Göğsümde kapanmayan bir parantez var.
Ne içine sığdırabildim seni
ne dışına çıkarabildim.
Sustum; eksildim.
Anlattım; tamamlanmadım.

Adını koyamadım bu sessizliğin,
çekip gidemedim gölgenden.
Sen gittin belki,
ama senden kalan boşluk
gitmedi hiçbir yere.

Bir gölge gibi yürüdün
ışığımdan içeri.
Sonra ışık çekildi,
gölgen kaldı.

Unutmak dedikleri
bir kapıyı kapatmaksa,
ben anahtarı çoktan çevirdim.
Ama kapının ardında
hâlâ sen varsın.

Alacaklarım karşılıksız kaldı bu hayattan.

Bir gülüş,
yarım bırakılmış birkaç söz,
belki bir veda,
belki de hiç gelmeyecek
küçük bir açıklama…

İnsan bazen
kaybettiğine değil,
tamamlayamadığına yanıyor.

Belki benim suçum susmaktı,
belki seninki gitmek.
Bir cümlenin en kırılgan yerinde
asılı kaldı bu yürek.

Dön artık demem.
Diyemem.

Ama ne zaman sussam
içimde sesin konuşuyor.

Bir kapı gibi açık,
bir kilit gibi kapalı…

Ne seni içeri alabiliyorum
ne kendimi dışarı çıkarabiliyorum.

Yıllar geçti.
Sayfalar sarardı.
Mürekkep çoktan kurudu.

Defter kapandı belki.

Ama insanın içinde
bazı cümleler
noktası konmadığı için değil,
bitirmeye kıyamadığı için
yarım kalıyor.

Ben de
o cümlenin ucunda kaldım.

Adı konmamış bir yara,
kapanmamış bir parantez,
okunmayı bekleyen
yarım bir defter gibi.