Yanmanın Cazibesi Şiiri - Güvemsi The Moth

İzliyorum, titreşen parıltıyı
İrislerimi süsleyen büyüyü
Titreşen dansçıları, uyguluyor ritüellerini
Öyle hoş döşüyorlar ki görüşümü
Daraltıyorlar bilincimin açısını
İçimdeki mağarayı aydınlatmış, keşfetmişler gibi
Yolumu açandan başka, bir şey farkedebilir miydim ki?

Duyumsuyorum, dalgalanan sıcaklığı
Ellerime cilveleşen kıvırtıları
Öyle okşuyorlar ki ellerimi
Vermekteler, zamanlardır aradığım sıcaklığı
Derinliklerimin örtüsü tutuşurken
Gazlar tütüyor içimden
Ruhumun kabuğunu yakıp, soyuyorlar sanki
Daha da alevlenmek için, kurban edecekler beni.

Ah, o ateşi istiyorum, arzuluyorum onu
Bedenim kütle çekimine yenildiğinde
tepkimeye gireyim istiyorum
Of… o ısı, dokularımı iğnelerken
Acı deşip bitirirken hassasiyetimi
Sinirlerim uyarsa da beni
Öyle güzel bir acı ki bu, daha da azdırıyor kalbimi
Örtmeye devam edemeyecek acı, hazzımı
Derimi kül edeceğim, felç kalacağım çünkü
Ve hazzı da beraberinde kaybedeceğim.

Of… o kimya, tetiklerken irademi
Dalgalandırmak için yapacağım her şeyi
Sergileyeceğim dansımı, kendimi sunacağım
Çatırtılarla besteleyeceğim kendimi
Ve sonunda benliğim küle karışırken
Yakacağım herkesi, ormanı harcayacağım
Gerekirse yanıklardan kendime sanat kuracağım.

En sonunda, farkederken
Ateşin kendisi bile değildim ben
Ve ait hissettiğim cehennemde
Yana yana söneceğim
Eğer tamamen tırmanırsa beni
Bir hiç olacağım
Her şeyim uğruna
Bunu öngörebiliyorum.

Yine de, istiyorum
Onu çok istiyorum
Bana bir aralık sun, ona dalmam için
Benden tamamen alma bu dönüşümü
Emin ol altınımı titizlikle işlerken
Sadece kaybedeceğim, parmaklarımı
Daha fazlası değil, yalvarırım!

Ama eğer dalarsam,
Gözlerinden akan ekşilik kalbime işlerken
Acınası beynimi kanıtlayacağım
Aşağılık bir öğüt olacağım
Herkesin utancıyım gizliden gizliye
Bunu açığa çıkaramam.

İşte,
Uzaktan seyretmek zorundayım, ışıltısını
Fakat ruhumu soğutmaktansa
daha da kızartıyor onu
Bu yüzden o soğuk suları,
Döküyorum başımdan aşağı.

Çünkü her şeye rağmen,
Yüce varlığımın değerini
Bir güveyle eşitleyemezdim