Güneş Şekeri Şiiri - Güvemsi The Moth

Saçılan o hoş tozların
Damağımda aydınlık bir tat bırakıyor
Kişiliğinin zirvesini yaşarken
Yayılıyor içinden bu zevk
Irkçılığıma hitap ederken
Tanımlarıma uyan nesilsizsin
Çizgilersin, şekillersin, renklersin
Her şeysin ama ortak bir temasın
Dünyamın bir çeşiti

Sarının tonları pervane
Persona’n dans ederken
Saçılan tozlar dilimde patlıyor
Fışır fıkır
Coşkuyu tadıyorum
Bulutların saçları
Üzerime savrulurken,
Yoğunluk, oksijeni basarken
Evet, besleniyorum varlığından
Deneyimliyorum
Kirli sarı tonlarını,
Çizgilerini

Hiyerarşimde
En üst seviyedeydin belki de
Tam da yüceleşmişken
Biyolojini görürken
Senin o kamufle kusurların
Yeniden insanlaştırdı seni
Ne kadar da hoşsun böyle
Seni mükemmelleştiren kusurlarınla
İnsansın, insansın;
Sen, üsttesin

Pespayeler bedenindeyken
Onları öyle taşıyorsun ki
Kusursuz olmandansa
O kusurlarla hafif olman
Anne sıcaklığı veriyor
Kimyasallarını istiyorum
Seni insanlaştırıyor
Ve aşağılık biyolojini
Mükemmelleştiriyor
Sen sadece bir tema değilsin
Arzulu, günahkar, pis ve kromozomlusun
Ama
İşte, insansın
Bendensin

Dik hiyerarşide
Yükseklerdeydin
Farklı olduğun için değil,
Bir şey olduğun için

Sen, özdün