Akıntıda Şiiri - Güvemsi The Moth

ne zaman zihnime karabasanlar çökse
yatağa kaçarım
her hafta rüyamda
tekrarlayan örüntüler görürüm:
üzerime çöker felaketler,
beni görmez ailem
ortada kalırım, çözümsüz
ve garip davranıyor, ailem, bu sıralar
regresyonun etkisindeler sanki
yüzlerine katlanamıyorum

umutsuzluğa kapıldığımda
akıntıya bırakırım kendimi
ama vize beni çekiyor
kendimi rezil edemem
sadece hayatı harcamak istiyorum
fakat istemediğimi üretmeye zorlanıyorum

bedenim fazla geldiğinde de
yıkanırım
ta ki bedenimle yüzleşerek
normalleştirene kadar
ve o,
gün geçtikçe aklıma kazınıyor
acaba ne düşünüyor
zihnimi besliyor
aramızdaki ip geriliyor mu
ve daha değerli bir kadın olmak için
bugün iki bakım ürünü aldım
güzelken romantize etmek kolay oluyor
öbür türlüsü bataklıktayım
eğer erkek olsaydım,
kusurlarım da kutsanırdı

ve keşke,
günlerimi canlandırmak için bir ilginç yaşansa, diyorum
ama bunun için çok ağırım
ve o sınıfa girmek istemiyorum
boğazıma ip bağlıyor
orada bir taştan ibaretim
hiç var olmamışım sanki
kızlar ise,
onlar hakkında ne hissediyorum, bilmiyorum
ama sanki, bir şey eksik
ikimiz arasında
ve onlardan, sanırım,
nefret ediyorum

yine de!
krallar gibi yaşıyorum bu hayatı
hiç bu kadar soylu hissetmedim kendimi
eziyorum herkesi
sadece varolarak, sanki
ve seçimlerimden
hiç pişman olmadım
sadece rota ve zihnimin zıtlığı ile
başa çıkamıyorum