Doğanın Kimyası Şiiri - Güvemsi The Moth

Buzullarımla duyularım donmuş,
Küllerimle boğazım tıkanmış haldeyim.
Nihayetinde buzulumun kaynağı deniz,
Külümün nedeni ise ateşimdi.

Küllerim denizimde biriktikçe
Dalgalarım köpürüyor, sahilim boğuluyor.
Sularımı dizginliyorum, kabımda tıkanıyorum.
Denizime dalmanın özgürlüğü yok mu?

Buzullarım ateşimde eridikçe
Kıvılcımlarım kabarıyor, ormanım tahrip oluyor.
Oksijeni kesiyorum, küllerimde boğuluyorum.
Ateşimi işlemenin başka yolu yok mu?

Denizlerim dalgalandıkça taşıyor.
İçinde sıkışsamda kabım,
Dönem dönem kırılmanın
Anılarını yakalıyor.

Ateşimin ise kıvılcımları azıyor.
Oksijenden mahrum etsem de ateşim,
Dönem dönem o oksijeni sızdırmanın
İllegal yollarını keşfediyor.

İşte bu yüzden:
Kumdaki dalga izlerini oku istiyorum.
Ateşimdeki kıvılcımların dansını gör istiyorum.
Sonuçlarımın yankısını duy istiyorum.
Ateşimin dereceleri bedenini yaksın,
Denizimin tuzundan gözün yansın istiyorum.

Çünkü
O kadar tuzlu, derin bir deniz ki bu
Buzullarımda donmak değil,
Buzula dönüşmek istiyorum.
Her kıvılcımımın yarattığı dalgam,
Neden bu kadar kısıtlanmalı?

O kadar aydınlık, sıcak bir ateş ki bu
Küllerimde yüzmek değil,
Küle dönüşmek istiyorum.
Her dalgamın yarattığı kıvılcımım,
Neden bu kadar yasaklı?

Tek istediğim dalgalarımı tatmak,
Kıvılcımlarımı diri tutmaktı.
Kendimi sansürlemekten bıkmış halde,
Özüm eninde sonunda yeniden belirecekti!

Yine de,
Sadece sulanıyorum
Ve geri yutkunuyorum.