Yanımdayken Özlüyorum Şiiri - Huntürk Han

Yanımdasın, biliyorum;
Elimi uzatsam ellerin elimde,
Sesini duysam başım sana dönük.
Ama yine de içimde
Sana kavuşmayı bekleyen bir taraf var.
Gör isterdim beni sana bakarken;
Bir mucizeye ilk kez rastlamış gibi,
Yıllardır aradığını bulmuş bir adam gibi,
Mecnun’un Leylâ’sını gördüğü anda
Dünyayı unutuşu gibi...
Sen yanımdayken bile
Seni özlüyorum.
insan bazen
En sevdiğine sarılırken bile
Daha sıkı sarılmak istiyor.
Bir akşam başını omzuma koyduğunda,
Zaman biraz daha yavaş aksın istiyor.
Gözlerini kapattığında
O an hiç bitmesin,
Sabah olmasın istiyor.
Sana bakıyorum,
Yüzünü ezberlemiş olmama rağmen
Her defasında yeniden tanıyorum seni.
Bir tebessümün yetiyor
İçimde yıllardır susmayan
O hasreti yeniden uyandırmaya.
Sen benim sabahımsın;
Gecenin bittiğini haber veren değil,
Her sabah yeniden doğmasını istediğim
O ilk ışığımsın.
Bazen hiçbir şey söylemeden
Sadece yanında durmak istiyorum.
Dünyadan, insanlardan, zamandan uzak...
Başımı sana yaslayıp
Ömrümün geri kalanını
Tek bir nefeste yaşamak gibi.
Ben seni uzaklarda aramadım;
Yanımdaydın.
Ama gönlüm yine de
Sana giden yollar çizdi kendine.
Her yolun sonunda
Yine sen vardın.

Sana duyduğum bu özlem
Yokluğundan değil.
Tam tersine...
Varlığının bana yetmemesinden.
Çünkü insan sevdiğine doyamaz.
Sarılır, bir daha sarılmak ister.
Bakar, biraz daha bakmak ister.
Öper, yeniden öpmek ister.
Ve yanında olanı bile
Her gün yeniden özler.
Benimki de böyle bir sevda...
Sen buradayken bile
Sana kavuşmayı bekleyen,
Her sabah seni yeniden seven,
Her gece seni biraz daha özleyen
Uzun bir yol gibi.
Gör isterdim sana
Bir mucizeye bakar gibi baktığımı.
Belki o zaman anlardın;
Benim için sen,
Kavuştuğum bir son değil,
Her gün yeniden kavuştuğum
Bitmeyen bir başlangıcımsın.

HUNTÜRK