Bana Kalan Şiiri - Huntürk Han

Beni anlatacak olsam, tam olarak şöyle söylerdim...
Ben alışılmış bir hayatın adamı değilim.
Bazı şeyleri yaşıtlarımdan önce öğrendim;
beklemeyi, sabretmeyi,
kimse görmeden yorulmayı
ve gerektiğinde kendimden vazgeçmeyi...
Kolay kolay şikâyet etmem.
İnsan bazı yükleri anlatmak yerine
sırtında taşımayı tercih ediyor.
Ben sevdiklerimi çok severim.
Öyle uzaktan, yarım yamalak değil...
Birini hayatıma aldıysam
başına bir şey geldiğinde
kendi başıma gelmiş gibi hissederim.
Ama benden beklenen neyse onu da yaparım.
Canım istemese de,
yorulsam da,
özlesem de...
Bazı sorumluluklar
insanın keyfine bırakılmayacak kadar ağır.
Ben geceleri düşünüyorum.
Bazen bir evin ışığını,
bazen hayatımın anlamı kadını,
bazen minik kalpli aslanımın sesini...
İnsan en çok da yanında olmak istediği insanların
yanında olamadığı zaman büyüyor.
Belki bu yüzden biraz sert görünüyorum.
Belki duygularımı herkesin önünde yaşayamıyorum.
Ama içimde
kimsenin tahmin edemeyeceği kadar büyük bir dünya var.
kolay güvenmem.
Güvendiysem de kolay vazgeçmem.
Bir insanın elini tuttuysam
düşmesine izin vermem.
Fakat saygının bittiği yerde
benim de sözüm biter.
Kırıldığımda bağırmam.
Küsmem.
İntikam peşine düşmem.
Sadece içimde bir kapı kapanır.
Ve o kapı bir daha açılmıyorsa
sebebi, benim unutmuş olmam değil;
fazlasıyla hatırlıyor olmamdır.
Ben hayatı biraz erken ciddiye aldım.
Bu yüzden bazı şeylere gülerken bile
içimde hep tetikte duran bir tarafım var.
Yine de kötü biri değilim.
Aksine...
Ben iyiliğin kıymetini çok iyi bilirim.
Bir bardak çayın,
samimi bir sohbetin,
beklenmedik bir sarılmanın
insanın bütün yorgunluğunu alabileceğini bilirim.
Beni tanımak istiyorsanız
söylediklerime değil,
zor zamanlarda yaptıklarıma bakın.
Çünkü ben kendimi anlatmayı pek bilmem.
Benim kim olduğumu,
dayandığım şeyler,
beklediğim insanlar
ve uğruna sustuğum değerler anlatır.
Bugün karşınızda nasıl bir adam varsa...
Onu hayat şekillendirdi.
Ben değişmedim.
Sadece hayat, içimdeki hangi tarafın ne zaman ortaya çıkacağını öğretti.

HUNTÜRK