Yan Da Gel Dedin Şiiri - Can H Turhan

Bu şiirin hikâyesi, Mevlânâ'nın “gel” çağrısından esinlenen; fakat sonunda çağrılan kişinin geldiğinde sevdiğini bulamamasını anlatan bir ayrılık ve pişmanlık hikâyesi olarak okunabilir. “Ben Geldim de Sen Yoktun” Şiirinin Hikâyesi Hikâyenin merkezinde birbirini seven iki insan vardır. Bir zamanlar biri diğerine sürekli “Gel” demiştir. “Yan da gel…” “Güle dönmeyi bekle…” “Kanatlarım senindir, al…” “Dualarım senindir…” “Ne olursan ol, yine gel…” Bu sözler zamanla yalnızca bir davet olmaktan çıkar; geride kalan insanın kalbinde bir umut, bir söz ve bir dönüş yolu hâline gelir. Fakat hayat onları ayırır. Giden kişi, sevdiğinin çağrısını içinde taşır. Çok acı çeker, yalnız kalır, umudunu kaybeder. “Yan da gel” denildiği için yanar; fakat o ateşin içinde yine de sevgisini korur. “Ben yandım da sen yoksun.” Sonra küllerinden yeniden doğmaya çalışır. Acılarını geride bırakıp yeniden gül olmak ister. “Ben güle döndüm de sen yoksun.” Şiirdeki “heybe” burada önemli bir semboldür. Kahraman, yol boyunca yaşadığı acıları heybeye doldurmuştur. Huzur bulacağı kıyılar aramış, fakat hiçbir yerde aradığı huzuru bulamamıştır. Umutları da susuz kalmış çiçekler gibidir. Tam umudunu kaybettiği sırada, geçmişte kendisine söylenen bir söz aklına gelir: “Gözyaşlarıyla beraber sulayacaktık.” Yani birlikte acıyı paylaşacak, birlikte yaraları iyileştireceklerdir. Fakat kahraman geri döndüğünde yine aynı gerçekle karşılaşır: “Ben geldim de sen yoktun.” Bu söz şiirin anahtarıdır. Çünkü her bölümde kahraman biraz daha iyileşir, biraz daha umutlanır, biraz daha sevdiğine yaklaşır; fakat sevdiği insan her defasında biraz daha uzaklaşmış olur. Bir noktada kahramanın kanadı kırılır. Uçmak ister ama uçamaz. Oysa sevdiği ona daha önce: “Kanatlarım senindir, al.” demiştir. Kahraman şimdi o kanatlara ihtiyaç duyduğu anda onları bulamaz. Ardından dualar gelir. “Dualarım senindir.” Ama dua edilen insan artık yanında değildir. Sonra bir gün kahramanın gözlerindeki perde aralanır. Güneşi görür. Ayı görür. Hayatı yeniden görmeye başlar. İçinde büyük bir sevinç doğar. “Sana müjde vermeye geldim.” der. Fakat yine aynı cümleyle karşılaşır: “Ben geldim de sen yoktun.” İşte şiirin en acı tarafı burada ortaya çıkar. İki insan birbirini sevmiştir; fakat aynı anda, aynı yerde ve aynı ruh hâlinde buluşamamışlardır. Birisi “gel” derken diğeri henüz hazır değildir. Diğeri geldiğinde ise çağıran artık orada değildir. Bu nedenle şiirin son bölümündeki: “Aşk hesap değil nasip işiymiş, Arayış değil adayış işiymiş.” sözleri, hikâyenin düşünsel sonucunu oluşturur. Aşk yalnızca istemekle gerçekleşmez. İnsan bazen bütün kalbiyle arar, bekler, mücadele eder; fakat hayatın getirdiği zamanlama, ayrılık ve ölüm gibi gerçekler iki insanı birbirinden koparabilir. Ve son söz: “Birbirimizin kadrini bilelim, Çünkü ayrılacağız ansızın.” Şiirin asıl mesajıdır. Buradaki ayrılık yalnızca sevgililerin ayrılığı değildir. Hayatın kendisi de insana ansızın ayrılıklar yaşatabilir. Bu yüzden “Ne olursan ol yine gel” sözü, şiirde yalnızca bir sevgiliye yapılan çağrı olmaktan çıkar; insana, sevdiğinin kıymetini zamanında bilmesi için yapılan bir çağrıya dönüşür. Ve bütün hikâyeyi tek cümlede özetleyen o acı tekrar: “Sen bana gel dedin; ben bütün yaralarımı sarıp geldim… Ama geldiğimde sen yoktun.”