Sonbaharda gelen yağmur,
Ne dal bıraktı, ne de budak.
Ne varsa, aldı götürdü benden,
Bundan sonrası hüsran olacak.
Eskiden yanan yürekler,
Yağmuru beklerdi.
Yağmurda el ele yürümek,
Ne de güzeldi.
Zamanla her şey gibi,
Yağmur da değişti.
Artık söndürmüyor gönülleri,
Her gelişinde bir şeyler gitti.
İsimler sahte,
Yüzler karanlık yağan yağmurda.
Gözlerim akıyor,
Kimse görmesin karanlıklarda.
Damağımda tat, dilimde aşk,
Hoş bir sedaydı yağmur.
İliklerime inen acı su,
Son nefesimde belki bulur.
Gökten delice sesler yükselse,
Işıklar birbirine girse,
Son damlasına kadar üzerime inse,
Belki kurtulurum, yağmur sen hep gülümse.
Şiirden geriye kalan satırlar:
•Eskiden yağmur romantikti… şimdi sadece seni hatırlatıyor.
•El ele yürüdüğün yağmurla, yalnız yürüdüğün yağmur aynı değildir.
•Bir zamanlar yağmur şarkıydı, şimdi cenaze marşı.
13 Eylül 2018 / Perşembe / Ankara
Halil KumcuKayıt Tarihi : 11.02.2025 14:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Yağmur, yalnızca hava değil, kırık gönülleri de yıkayan bir temizleyicidir."




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!