Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Uzak dert tasaya kedere gama,
Adam derim adam gibi adama,
Lanet insan eti yiyen yamyama,
İnsan öldürene insan diyemem.

Derdi olan içten içten iniler,

Yenilmiş nefsine hep kaba, saba,
İnsana, insanlığa göstermez çaba,
Unutmuş selamı etmez merhaba,
Hayvandan azmana insan denir mi?

Zenginle iç içe olursun kenet,
Dünya değilde muhanetten muhanet,
Görünenler yaşananlar açık net,
Zenginin peşinde ırgatsın Dünya.

Mazluma garibe hayelsin düşsün,

Senide benide tanıyan tanır,
İnsanlar acayip kalmamış onur,
Afacan kediler leşi kıskanır,
Hırsız karga tellal olmuş işe bak.

Çok şükürki senden iyi bu halim,

Budünyaya geldim diye sevinme,
Çile günler bekler boşa övünme,
Önce ağla sonradanda döğünme,
Örtmez yorgan ayağına dar senin.

Yer kalmamış karış karış parselli,

Gerçek varken yalan neden hak olsun,
Aç dururken neden kimi tok olsun,
Tek arzum insanlık imana gelsin,
Akıl almaz sorunlara isyanım.

Öz ve öz kardeşin kazar kuyunu,

Her bir yanda sağda solda,
Gezer durur dört bir kolda,
Cadde mahallede yolda,
Her yer dolu it sürüsü.

Hem dört ayak hem iki ayak,

Bir türlü dindiremem sancı sızımı,
Geçim telaş açtırmıyor gözümü,
Her halde bahtımmı alın yazımı,
Neden bana kader gülmez şans gülmez.

Harama dokunmam helalı yerim,

Üç günlük Dünyada ömür bir dilim,
Mecburu hayatta yaşanan filim,
Zulümse zulümdur ölümse ölüm,
Gelecekten kaçamazsın be dostum.

Dertler bitmez gider gelir ardarda,

Balkondaki çıplak ayıya bakın,
İnsandır diyemem izan yok lakin,
Susamış ölüme eceli yakın,
İki ayaklı izan bilmez öküzler.

Yapar dediğini çokta inattır,