Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Uyanıkmış gibi akıllar veren,
Isıramaz ama it gibi üren,
Kendisini dev aynasında gören,
Çok çok Nokta Çocukları gördüm Ben.

Hep alışmış arkam sıra ürmeye,

Yoldaştır şeytanlar yoldaştır cinler,
Kin kibirli içten hesat insanlar,
Kendi söyler ancak kendisi dinler,
Hiç kimseye fırsat vermez çok bilen.

Ehli olan dinler cümle alemi,

Ben inanmam sahte aşka,
Özü başka sözü başka,
Bu kadarda olmaz laşka,
Çoktur ayarsız insanlar.

Çile hayattan ders almaz,

Kölemi var öyle dur derim ahmak,
Zordur şerefsizin gahrını çekmek,
Kolay değil geniş açıdan bakmak,
Heryerde diz boyu çoktur haksızlık.

Yalakalar el ardında gezerler,

Aptal sanma yobaz sen bu milleti,
Defederiz başımızdan illeti,
Türkün Bayrağını Cumhuriyeti,
Hiç kimse yıkamaz bunu bil bunu.

Türklüğü unuttu TC yi aldı,

Bu nesilin küçüğüyle büyüğü,
Kıraç dağın hırçın azgın geyiği,
Uzatmış saçını kesmiş bıyığı,
Bu nesile söz anlatmak zor Dostum.

Meydan okur oldu deveye pire,

Bir zamanlar bir acayip naçardı,
Gelene gidene avuç açardı,
Kıraç tarlalarda ekin biçerdi,
Nedense bu günlerde büymüş yobaz.

Doğru işi yoktur yerli yerince,

Eğer insan isen şunu unutma,
Sözleri söyleyip sonrada yutma,
Sana tek tavsiyem yabana atma,
Hünkâr Hacı Bektaş Veli'yi çağır.

İkiside bir anda gelir ölümle ecel,

Ayrılmaz ikili pitbulla kangal,
Hiç kimse bunlara olmuyor engel,
Beş para etmez kanı hangaldan hangal,
Çayır köylü kangalla pitbul köpeği.

Şerfsizler suçluda olsa haklılar,

Sonuçta dünyada Allah'a kulsun,
En azından hak yerini bulsun,
Anlamadım anlayana aşk olsun,
İnsanları çözemedim bir türlü.

Yalakçılar ağasını şakşaklar,