Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Dünya dolu hain insanla bir yığın,
Boş ver sen git Yüce Allah'a sığın,
Belki görmesende duyar kulağın,
Eden bulur derler kalmaz yanına.

Şaşmam asla hak yoluna giderim,

İnsanlar şerefsiz dünya zalimdir,
Beni bana köle eden tutsak halimdir,
Aylar yıllar şerit hayat filimdir,
Kudurmamak delirmemek elimde değil.

İki yüzlü insanlarda çok hüner,

Her olur olmazın düşme diline,
Satar seni fırsat geçse eline,
İyilik yaramaz Dünya dölüne,
Öz evlatın bile elden el olur.

Titrersin üstüne yavrum diyerek,

Kimseye vermeyip yalnız yiyenler,
Tanıyan tanıdı tanımıyanlar,
Kimbu bu diye şaşırmasın duyanlar,
Bir ekmeği ona paylar Veysel'im.

Gözüm yok kimsenin katı yatında,

İnsanlara göre doğru olmak suçtur,
Gemisini yüzdüren piç oğlu piçtir,
Zalim Dünya sende yaşamak güçtür,
Gerçekler ayak altı deki yalanmı.

Kendisini bir şey sanan obur insanlar,

Esenyalı kurt kiremit sahilde,
Ne bu Hal Kalmadı ayakta elde,
İnanmazsan eğer gelde gör gelde,
Gemilerde sineklere yem oldum.

Ne ses var ne seda yoktur tıkırtı,

Bilen bilir bilmeyenler ne diyor,
Ölmedikçe hayat devam ediyor,
Bir gün gelen mutlak bir gün gidiyor,
Gelip gidenlerin izi kalmadı.

Hoşnut değil bu dünyaya gelenler,

Gerçek varken yalan neden hak olsun,
Aç dururken neden kimi tok olsun,
Tek arzum insanlık imana gelsin,
Akıl almaz sorunlara isyanım.

Öz ve öz kardeşin kazar kuyunu,

Zenginle iç içe olursun kenet,
Dünya değilde muhanetten muhanet,
Görünenler yaşananlar açık net,
Zenginin peşinde ırgatsın Dünya.

Mazluma garibe hayelsin düşsün,

Senide benide tanıyan tanır,
İnsanlar acayip kalmamış onur,
Afacan kediler leşi kıskanır,
Hırsız karga tellal olmuş işe bak.

Çok şükürki senden iyi bu halim,