Bana yaşam veren sevdam
Beni benden alıp gittin
Yüce aşka eren sevdam
Bir kalpsize yanıp gittin
Uyutmayan gecelerde
Kaldırımlar kenarında küçük büyük sıra evler,
Allı morlu, yeşilli, hepsi de güzel renkler.
Bu evlerde kim bilir kimler var?
Kim bilir hangi dertli, kim bilir hangi ihtiyar.
Kim bilir beşikteki ağlayan yavrusunu,
Ninnilerle uyutan analar, ak saçlı nineler var.
Gözlerim yağmur yağmur, bir dolar bir boşalır,
Başım dumanlı dağlar, seninle huzur bulur,
Öyle vakitsiz gelme, geleceksen de gitme,
Sol yanım eksik kalır, ruhumda deprem olur.
Taş yerinde ağırdır, kalbim taştan da ağır,
Keyfim yok, dermanım yok, yüküm ağır, bilen yok,
Ağlarım, naçar kaldım, göz yaşımı silen yok,
İyi günde dostlarım kötü günde kayıplar,
Seviyoruz diyorlar, ardım sıra gelen yok.
Sevdanın kıyısında koşardım adım adım,
,,,,,,, bardak taştı,,,,,,,
YETTİ ARTIK
Analar çocuklarını kuzum diye sever
Sevgileri farklıdır, yedi cihana değer
Gözlerim duvardaki resme takıldı,
Alnında derin çizgiler, yorgun, cefakâr,
Saçlarında tel tel beyaz karlar,
Bizlere söyleyemediği bir derdi var.
Resim konuşur mu demeyin, konuşur!
‘Beni sevmiyor musun? ’ dedi adam,
Kadın sessiz kaldı.
Zorla bir insanın sevilemeyeceğini bildiği halde,
Adam, tekrarladı sorusunu:
‘ Beni hiç mi sevmedin? ’
Kadın sessizliğini bozdu bu kez.
Düşün bir kere, önce böyle değildin.
Büyüdün ama, büyüdükçe eğildin.
Bak bir kere, her şey böyle miydi?
İnsan geçmişe değil, geleceğe sövmeliydi… _____
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!