“Baba” dedi çocuk.
“Benim adım neden Mehmet? ”
“Dedenin adından gelir” dedi adam.
“Askerlere, neden “Mehmetçik” derler “ dedi çocuk.
“Her Türk doğuştan askerdir.
Asker ocağı ise, Peygamber Ocağıdır,
Yarabbim! O nasıl candan bakış
İçime işledi nakış nakış
Dünyayı gezdim de karış karış
Bulamadım daha güzelini
Dostluklar mazide kaldı,
Yerini menfaat aldı.
Ortalık kokuştu,
Her yer vıcık vıcık yalaka doldu,,
Seven enayi, sevilen riyakar oldu..
Nerde kaldı gerçek sevgiler?
Gözüm kör, dilim lâl olsaydı, sevdiğimi nasıl da sezdin,
Yakıştıramadım insafsız, selamı sabahı da kestin,
Dünyayı sen mi yarattın ki, deli rüzgârlar gibi estin,
Rahatça uyuyabilirsin, eserinle gurur duy, övün...
Dağlarıma karlar yağdırdın, yazımı kışlara çevirdin,
Dokunma bu gece bana, doyasıya ağlayayım,
Yaralarım derinlerde, bıçak vurup dağlayayım,
Hasretin perişan etti, feryatlar etsem nafile,
Nerdesin gözümün nuru, sesime ses ver, duyayım.
Kör kütük sarhoş olmuş, bin bir küfür dilinde,
Sabahtan sızar uyur, öğlen Kuran elinde,
Kabadayı ruhludur, tabancası belinde,
Pisliklere bulaşmış, arınamaz bu şehir
Gözler mehtaba dalmış
Gönüller bir kuş gibi
Dalgacıklar çırpınmış,
Sevgili görmüş gibi…
Denizdeki mehtabı
Görenler ağlarlarmış
Eski Türk filmlerindeki gibi,
Siyah beyaz bir aşkı,
Pembe hayalleriyle yaşatıyordu adam.
Sevdiği kadın gururlu ve başı dikti.
Renk vermese de, biraz da ciddiydi.
Aralarında derin uçurumlar olsa da,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!