"İnsan doğadan uzaklaştıkça kalbi katılaşır."
Kızılderili Atasözü
Ağaçlar dağınık, yıkık;
Çalı çırpı,
Kırık dökük.
Coşkun bir dere yarıyor ortasını;
Kocaman kayalıklar, çakıl taşları,
Kum ve balıklar
Akıyor kıvrımların kalbine doğru.
Yürüyorum; nem kokuyor kabuklar.
Bir örümcek ağı birdenbire
Çarpıyor yüzüme.
Hava ıslak;
Ağaçların arasından süzülüyor
O devasa gökyüzü.
Yerde yapraklar kat kat harman olmuş,
Kokusu kadim, toprağın ta derininden.
Ayağım kayıyor, düşüyorum;
Tıpkı düşlerdekine benzer.
Yine de takipteyim
O çağlayan suyun sesini.
Bir dağın doruğu çıkıyor karşıma
Bittiğim yerde.
El uzatıp bulut topluyorum;
Kayboluyor parmaklarımın arasından,
Avucum boş, ama ıslak.
Üflüyorum beyaz dumana,
Bir yelkenlinin pupasını şişirircesine.
Açılıyor önümde uçurum aşağısı;
Ayağa kalkıyorum sağlam ve vakur.
Cebimdeki orman yapraklarını çıkarıp
Geri salıyorum topladığım yere:
Kimi dönerek, kimi yavaş,
Kimi ıslak süzülerek...
Ellerimi bir zafer nişanı gibi
Çatıyorum gövdeme.
Haykırıyorum tüm gücümle:
"Ey vahşi doğa,
Aşığım senin bu eşsiz güzelliğine!"
Ve kalkıyorum nihayet düştüğüm yerden;
Kayıp geliyor tanıdık bir diyardan
Taş, kum, balık, küf kokulu kabuk...
Örümcek ağını taşıyor rüzgâr,
Bulut ise yağmurunu.
Açıyorum ellerimi yana
Ve haykırıyorum dağa:
"Biliyorum; sen de aşıksın bana!"
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 19:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Denizin durgun akan dereyle kavuştuğu kıvrımda yeniden doğruldu. Savurduğu yapraklar, taş, kum, balıklar, küf kokulu ağaç kabukları ve harmanlanmış yapraklar tanıdık bir yerden kayıp geliyor; örümcek ağıyla bulut yağmurunu taşıyordu. Ellerini iki yana açıp dağa haykırdı.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!