Ben Uyurken Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Güç bela çıkınca dünya halinden
Huzur ağacından bir dal kopardım
Bitmeyen mevsimin esintisinden
Bedenim yerinde, ruhum gezide
Yarı ölü gibi halime şaştım
Ben uyurken tüm alemi dolaştım...

Zamanın kir pasına parantez açtım
Eskilerin baharında dolaştım
Ne zengin zengindi, ne fakir fakir
Havanın değdiği her şey bahtiyar
Mecnun’un gezdiği toprağa bastım
Ben uyurken tüm alemi dolaştım...

Herkeste kalender bir meşrep sezdim
Yoktu kimsesizlik, görmedim yalnız
Elma dalında hür, kuş yuvasında
Çocuklar coşuyor gönüllerince
Herkes sanki birbirinin derdinde
Zümrüdü Anka’nın kanadındaydım
Ben uyurken tüm alemi dolaştım...

Gül mehtabı gibi sonsuza revan
Günlerin hükmü yok, donuyor zaman
Ne fark eder, şubat ya da haziran
Biraz daha kalsam, sürse bu devran.
Ebruli mutluluk kokusu aldım,
Ben uyurken tüm alemi dolaştım...

Bir toz bulutunda bir zerrecikte
Fuzuli’nin en hasretlik deminde
Arzın son gölgesi, arş menzilinde
Davudi kubbenin seyrine saldım
Ben uyurken tüm alemi dolaştım...