Gün Geçmekte Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Hayat labirenti yurdum
Geldim geçtim, kaldım durdum
Hangi taşa takıldıysam
Türlü bahane uydurdum

Kolay lokma sandım önce
Yaşıyordum hep gönlümce
Öyle bir yere geldim ki
Ne gündüz kaldı ne gece

Gitti telden arabalar
Yükleriyle katar katar
Terzilerden arta kalan
Teker oldu makaralar

Rüzgâr sustu, esmez serin
Ateşi yok fitillerin
Gözlerinin feri sönmüş
Son demleri gök kubbenin

Hüzzam bir mevkide durdum
dinliyorum yudum yudum
Hiç gelmesin güz mevsimi
Bütün yaprakları yoldum

Bir ağaçta, bir yaprakta
Güneşin gördüğü son nokta
Nasip dedik ne çıkarsa
Yayından ayrılan okta

Yaptım saman kağıdından
Ufka saldım bir uçurtma
Sanki buraya sığmadı
Gitti, gelmedi bir daha

Emir gelir, her yaş, sen ben
Yıldızın kayınca gökten
Merdivensiz, sekerekten
Düşüleceksin defterden...