Rüya Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Bir rüya gördüm dün gece,
tabir sabah niyetine...
Issız bir yola düşmüşüm
Zifiri, soğuk bir hava
Üstüm ince, üşümüşüm
sevdiklerim de benimle
bir kısmını taşıyorum
yürüyoruz gerisiyle
gidiyormuşuz gurbete
bilinmez bir akıbete...

sonra önümde iki yol,
iki uçta da ışık var
yönünü sen seç diyorlar.
Ne bir ses ne görüntü var
El yordamı git diyorlar
Arada gelip geçenler
önlerinde bir aydınlık
Hemen kayboluyorlar
Derken vardık bir menzile
Kaf Dağının eteğinde
İn Cin uğramaz bir yere
sanki masal şehri gibi
eve benzer bir çok yapı
ne pencere var ne kapı
uçsuz bucaksız bir avlu
ortada derin bir kuyu
Bir ışık hüzmesi var ki
kimse bakamıyor bile
kuyudan bir su taşıyor
nehir nehir dolaşıyor
ağaç dalları dört yanda
Parıltılı meyveleri
benziyor pembe inciye.
dedim ya rüya alemi
şaşırdım kaldım öylece…

Ne yana gideyim düşündüm bir an
Tam orta noktada takıldım kaldım
Birden ilham oldu bir ses içime
Bir ucu başlangıç buranın, dedi
bir ucu gönderir seni geriye
Bu tercih ki, en çok senin elinde
Karar verip gideceksin dengine
Ya başlangıç sana, hayattan yana
Ya hayatın sonu doğduğun yerde

Şuursuz savruldum bir noktasına
korkunun ecele faydası yok da
korkudan az kalsın ki ölecektim
yoksa bu, hayatın sonu mu dedim
Ne olur son değil, başlangıç olsun
sığındım öylece yaratanıma
sevdiklerim, kadim dostlar yanımda
Uyansam da dönsem öz vatanıma
boğulacak gibi kan ter içinde
can geldi bir anda genç bedenime
aman ki, ne korkunç bir rüya dedim
başım mı sonum mu hiç bilemedim
uzun bir çizgide belirsiz zemin,
şimdi bu tarafta, ordaydım demin
sadece iki uç aklımda kalan
Anlayanlar tabir etsin, bileyim...