Üşüyor kelam Şiiri - Hatice Şenol

​Üşüyor kelam, dönmüyor bu dil,
Ne dinleyeni var, ne derdi bileni...
Kalp özü yitirdi, rüya bitti,
Gözümün feri söndü, ışıksız ay...

​Sözü bulamayan, gözden akıyor,
Aşkı yitirmiş ruh, bedene batıyor.
Bedende ben kaldım, senden geride;
Can uykuda şimdi, dertler derinde...

​Yalnızlık ömrümün sanki gerisi,
Görsün rüyasında bir kez seni de...
Sesin değsin nefesime,
Kokular sarsın yeniden, can gelsin bedanime...