Ümmü Abla Şiiri - Sibel Orhan

Bir soba çatırdar…
Beyaz badanalı akislerde,
Ekmek bölünür sessizce
Ümmü Abla var orada,
Kendinden önce doyurur sofrada
Ocağı yoklukla örtülü,
Yüreğİ Kudretin menbaı
Odur fakirhanenin en zengin köşesi

“Ye,” derdi,
“Aç olmasan da ye”…
Lokma değil bu,
Yüreğinden kopan bir parça…
Parmaklarıyla sıvar evin duvarını,
Yarayı okşar gibi…
Dam, kırık pencere…
Zira Ümmü Abla'nın takvimi yoktu;
Vakti ölçerdi merhametle…

Cücüklerini kanatlayan keklik gibi,
Üstümüze eğilirdi sevgi seli,
Ana gibi, yar gibi…
Kalbinden taşardı ferman dili…
“Can”,“evlât” deyişi,
Unutulmazdı ana sesi,
Tenha, huzurlu bir mavilik gibi…

Bahçede maydanoz,
Soğanın yanında sabır yeşerirdi
Tarhanası hâfızamda,
Yufkasının arasına serdiği patatesli anılar gibi…
Derdi ki:
“Sen yedikçe ben doyarım.”
Ne bir kin tuttu,
Ne şikâyet etti…
Kahrı da çekti, hicranı da,
Çileye yâr, yoldaş
Alnında bir sükût taşırdı;
Söze dönüşmeyen bir metanet gibi…
Gurbetin ortasında ben tefekkür ederken,
O toprağı avuturdu,
Çatlamış avucuyla toprağa dokunurdu
Ben sordum bir gün:
“Ümmü Abla,
Sensiz geçer mi bu kimsesizlik?”
O sustu…
Öylece, delicesine
Ben durdum,
O konuştu gözleriyle,
Ben güldüm,
O ağladı içinden,
Ben söyledim,
O figan eyledi…
İkimiz de başka dillerle
Aynı aleve su taşıdık gizlice
Gurbetin tam ortasında,
Gölge oldu obama,
Duası oldum ben de ona…

Ümmü Abla…
Dağ çiçeği gibi açtı ardımda
Ben sürüklenirken rüzgârına gurbetin,
O, çınar misali dimdikti dalımda
Ben içlendim, yanında…
O ağladı benimle,
Kalbinin sesiydi hecesi…
Toprağın nefesiyle seslendi,
Ulvi bir kederdi bizimkisi..
Ana gibi, yar gibi…
Sevdi beni incitmedi,
Bir gül bıraktı,
Nimet mesti avuçlarıma...