Üzerlik Şiiri - Sibel Orhan

Kurumuş tohumlar açılır bahara
Çiçeklenir pencere, perde
Tüter üzerlik kokusu;
Kem gözün isi silinir,
Aynalara sevinç yayılır, neşe dağılır.
Gül,
Boğum boğum serpilen filizin endamı.
Kapı eşiğinde sallanır örgü ipleri,
İğde çöpüne dizili üzerlik küreleri;
Huzur tebessüme dönüşür.
Çerağ yakılır kuytu eşikte,
Nasip olur avuçlara dökülen sevgiler.
Medet bulan göğüste,
Kıyıya ulaşan fütursuz muştu.
Sabah sıyrılır kabuğundan,
Poyrazın taşıdığı ferda masalından:
Pişman olmadan adımlamak,
Yarını bugünün kucağında büyütmek,
Kesat vakitler geride kalır,
Sözcükler kanatlanır çatılardan.
İçimizdeki coşkulu kalabalık,
Yaprakları beyaz üzerlik…

Bir penah kalır geriye,
Aman nazar olmasın bize
Dizelere sızan hararet.
Genzimde yanan müjdeye