Ağustos Kışı Şiiri - Sibel Orhan

Gökten yağar mı kar ile ateş,
Durmadan kanayan yaramın üstüne?
Bitmez efkârım, sönmez sitemim,
Kar dondurur içimi, ateş kavurur canımı
Varsın geceler aksın suretime,
Uykuda düşlerim tebessüm etsin.
El alem ne ederse etsin
Gizli gizli bıyık altı sırıtanlar mı dersin,
Nazar yazıp elem söyler dilleri
Henüz vakit varken soluverdi gülleri.
Nar alev alsın, kora dönsün yüzleri;
Yürekten sıçrar vefasızlık gizleri,
Dindirsin Rahman ah namelerini,
Umuda sevgi eken birileri
Oluversin çevremde sevgi seli
Aynaya yansıyan, boz suretim,
Göğsümün bağrında amansız nefretim.
Dost bildiğimedir şikâyetim.
Poyrazda serinlemektir niyetim,
Gurbette değil hıyanet, dost koynunda.
Yanan yürekle ağustos kışında.
Güz mevsiminin ortasında.
Hatta kışa yaklaşmış olmakta
Sıcak kuytuların harında.
Savurduk közü katrede her yana,
Dolambaçlı virajlarda kendimi
Kapattım yalnızlığa sevinçlerimi,
Papatya dallarında umutlarım
Benliğimden söküp attım anıları.
Bitti kelâmın mürekkebi, tükendi söz.
Asıl olan görmektir kıymette öz.