Üflediğin mumlar Şiiri - Erokrates Erol ...

Üflediğin mumlarla gelmez olgunluk…
Ne birkaç doğum günüyle,
ne de takvim yapraklarının eksilmesiyle...
İnsan yaş alır belki,
Ama her yaşlanan, büyüyemez..
Ne insanlar, ne ömürler var...
Yıllarını devirmiş; ama kalbi hâlâ, pişmemiş,
Aklı hâlâ ders almamış…
Olgunluğun'da zerresinden nasiplenmemiş.
Ne çocuklar var….
Hayat omuzlarına erkenden çökmüş,
gülüşlerinin arasına suskunluğunu saklamış,
oyuncak yerine kaderin oyunuyla oynamış..
Onlar, yaşından büyük bir sabırla
çoktan öğrenmiştir hayatın dilini..
Çünkü olgunluk; zamandan çok,
hissedebilmekle'de ilgilidir.
Biraz da hayatın seni
ne kadar köşeye sıkıştırdığıyla,
ve kendinle yüzleşebilmekle ilgili..
Yenilgilerin tortusudur olgunluk...
Acı tecrübelerin süzülmüş hâli…
Her kırılışta biraz daha susmayı,
her kaybedişte biraz daha sabırı öğretir..
Bazen bir sükûttur olgunluk…
İçinde fırtınalar koparken
dışarıya dingin bir deniz bırakabilmek.
Bazende kabulleniştir olgunluk.…
Hayatın sana sunduğunu
incinmeden, incitmeden taşıyabilmektir....
En çok da; karşındakini olduğu gibi kabullenmek,
“ben” demeyi unutup
“biz” diyebilmeyi öğrenmektir.
Olgunluk bazen; bir adım geri çekilip
yerini bir başkasına bırakacak kadar büyük olabilmektir.
Bazen de;
Her şeyin yokluğunu
içine gömüp sessiz bir ömür sürebilmektir
Kısacası olgunluk;
insan olmanın, en üst, en yüksek, mertebesidir...
13,03,2012