Tanımadan sevdim Şiiri - Erokrates Erol ...

Tanımadan sevdim seni....
Seni hayatıma almak,
belki de hiç düşünmeden düşlediğim
bir hayalin gerçeğe dönüşmesiydi…
Ama kalbim,
bir an bile tereddüt etmedi.
Ne korkuya yer bıraktı içinde,
ne de “neden?” diye soracak bir sorguya…
Garip bir şekilde
sadece inandı sana.
Hiç bilmeden,
hiç tanımadan…
Sanki bu bir başlangıç değildi;
yarım kalmış bir hikâyenin
yıllar sonra bulunan devamıydı.
Masum bakışlarının içinde
yıllardır sessizliğe gömülmüş yüreğim,
ilk kez gözlerinle konuşuyor,
ilk kez suskunluğumu
bir çift göz anlıyordu sanki…
Sanki kader,
senelerdir seni benden saklıyor;
zaman ise bizi birbirimize kavuşturacağı günü beklerken ömrümüzden geçen yılları
fark ettirmeden biriktiriyordu.
Ve sonra…
iki ayrı hayat,
aynı duygunun içinde buluşuyordu.
Ben seni tanımadan sevdim aslında…
İçimde yarım kalan ne varsa
sende tamamlanır gibi…
Eksik bırakılmış bir cümlenin
son kelimesiydin sanki;
yarım kalmış bir hikâyenin
en güzel devamı…
Ben,
ilk kez birini böyle içten,
böyle hesapsız,
böyle yürekten sevdim.
Sanki yıllardır unuttuğum
bir duayı yeniden eder gibi…
Adını bilmeden özlemişim seni,
yüzünü görmeden beklemişim.
Belki de kalbim,
aklımdan çok daha önce tanımış seni.
Şimdi anlıyorum…
Sen yalnızca sevdiğim kadın değilsin;
sen, içimde yıllardır yarım bırakılmış
bütün hayallerin
tamamlanmış hâlisin.
Ben seni tanımadan sevdim…
Çünkü insan, bazen birini ilk kez gördüğünde değil,
yıllardır aradığı yerin onda olduğunu anlayınca sever.
Tıpkı benim gibi, tanımadan sever işte....