Ayrılık Şiiri - Moonster Şiir

AYRILIK

Bir sessiz çığlıktı kopan içimde,
Bırakıp giderken beni bu biçimde.
Söndü ışıklarım, karardı dünyam,
Yarım kaldı aşkım, yarım kaldı rüyam. 

Adımların uzağa doğru yürürken,
Gençliğim gözümün önünde çürürken,
Bir kelime bile diyemedim sana,
Bu acı miras kaldı o günden bana. 

Gözlerin veda eder gibi bakmıştı,
O son bakışın içimi yakmıştı.
Şimdi sokaklar dilsiz, odalar soğuk,
Boğazımda düğümlenir hıçkırık, boğuk. 

Zaman akıp gider, dinmez bu sızı,
Karanlığa gömdük yanan yıldızı.
Ne bir iz bıraktın ne de bir umut,
Yüreğim diyor ki: “Hadi, onu unut.” 

Ama unutmak öyle kolay mı sandın?
Sen de benim gibi derinden yandın.
Kelimeler yetersiz, cümleler devrik,
Bu koca şehirde kaldım hep garip. 

Gittiğin yollara bakarım her gün,
Ruhum bir sararmış yaprak gibi bitkin.
Kaderin çizgisi ayırdı bizi,
Silinmez kalbimden sevginin izi. 

Artık ne sesin var ne de gölgen var,
Üstüme yıkılır bu koca duvar.
Ayrılık dedikleri bir dipsiz kuyu,
İçtikçe bitmeyen bir zehirdir ayrılık.