Bekleyiş Şiiri - Erokrates Erol Güner

İnsanın gönlüne bir kez düştümü birisi,
Artık bütün ömrü bir bekleyişe dönüşür...
Hayatını, "Bir gün gelecek." diye kurduğu hayallere emanet eder.
Günleri takvim yapraklarıyla değil,
Hasretin yüreğinde bıraktığı izlerle sayar.
Her gece, "Belki yarın..." diye başlayan umut,
sabaha kadar dinmeyen bir özleme döner...
Sadece bekler... bekler işte....
Hiç usanmadan, Hiç vazgeçmeden bekler...
Bende ömrümün en güzel yıllarını,
Adını yüreğimde saklayarak bekledim..
Belki bir gün çıkıp gelirsin diye,
Her sabahı umutla karşıladım.
Her geceyi seni düşünerek uğurladım..
Ama sen... Sen gelmedin işte...
Şimdi ellerim semada, dilimde dualar,
yüreğimde hiç dinmeyen hasretle geleceğin o günü bekliyorum..
Şimdi söyle bana, ey sevdiğim..
Kaç duadan sonra geleceksin?
Kaç uykusuz gecenin ardından...
Kaç damla gözyaşının sessizliğinde...
Kaç özlemin, Kaç sabrın, Kaç yarım kalmış umudun sonunda kavuşacak ellerim ellerine?..
Kaç mevsim daha sensiz geçecek?
Kaç sabah adını içime gömerek uyanacağım?
Kaç gece daha yıldızlara emanet edeceğim seni?
Bilmiyorum....... Bilemiyorum....
Bildiğim tek şey; Yokluğun,
zamana sığmayan bir acı gibi,
Her geçen gün içimde biraz daha büyüyor.
Hasretin,
kalbimin en derin yerinde hiç dinmeyen bir sızıya dönüşüyor.
Öyle özledim ki seni...
Adını anmak bile,
Yüreğimi paramparça etmeye yetiyor.
Şimdi seni beklemek,
benim ömründen, ömür alıyor.
Ne olur... Ne olur, çık gel artık..
Seni beklemek değil, Her gün seni sensiz yaşamak tüketiyor beni.
Gel ki, sustuğum bütün cümleler yeniden dile gelsin.
Gel ki, içimde yarım kalan mevsimler yeniden çiçek açsın.
Gel ki, yıllardır sana yürüyen bu yorgun yürek sana kavuşsun...
Çünkü ben, seni beklemekten hiç vazgeçmedim...
Sadece sensiz geçen her gün,
Biraz daha tükendim...
Şimdi ben, sana kavuşacağım günü beklemekten kendimi kaybettim..
Kendimden vazgeçtim.