Aşkın Mahkemesi Şiiri - Erokrates Erol G ...

Aşkın Mahkemesi
Dün mahkemem vardı, sevdiğim...
Senin gözlerin, benim ise kalbim yargılandı.
Mahkeme salonuna girerken,
Hâkim sensin diye çok korktum...
Meğer kadermiş, Hakim kürsüsünde oturan...
O an içime derin bir nefes çektim ve etrafa şöyle bir baktım...
Sanık sandalyesinde, benim kalbim,
Davacı sandalyesinde ise senin gözlerin vardı..
Savcı koltuğunda, yarım kalan umutlarım,
tanık sıralarında ise senin için döktüğüm gözyaşlarım oturuyordu...
Masaya delil diye de; sana duyduğum hasreti, bitmeyen özlemi
ve birde adını her dua'nın sonuna iliştiren yüreğim bırakılmıştı...
Suçum belliydi... Seni herkesten ve her şeyden çok sevmekle yargılanacaktım...
Kendim savunma yapmadım....
Gerekte duymadım zaten...
Çünkü, aşkın hüküm sürdüğü yerde,
kelimeler çoktan anlamını yitirirdi..... Susmanın en doğru savunma olacağını düşündüm.....
Nihayet karar anı geldi.
"Karar!" dedi hâkim...... Herkes ayağa kalktı...
O an salondaki sessizlik bile nefesini tuttu..
Önce senin gözlerine bakıldı...
Bir damla gözyaşı bile dökmeden,
masum bulunup beraat etti...
Sonra sıra benim kalbime geldi...
Hiçbir hafifletici sebep kabul edilmeden.
Hiçbir af uygulanmadan...
Hiçbir itiraz hakkı tanınmadan...
Kalbim ömrünün son anına kadar seni sevmeye mahkûm edildi...
Fakat cezam bununla da bitmedi işte...
Her gece adını yüreğime gömerek uyumaya, her sabah seni özleyerek uyanmaya,
çalan her şarkıda seni yeniden hatırlamaya da mahkûm edildi..
Artık ben, duvarları hasretten örülmüş bir hücrede yaşayacaktım.
Gardiyanım sensizlik...
Kelepçelerim özlemin...
Zincirlerim ise kabul olmamış dualarım olacaktı...
Bu hükme ne itiraz edebildim, ne de bu cezadan kaçabildim...
Çünkü bu karar, bir mahkemenin verdiği karar değil;
aşkın ve kaderin birlikte yüreğime yazdığı ebedî bir hükümdü..
Ve sende bil ki, sevdiğim...
Eğer bu dava sonucu ölüm bile olsaydı ben yine aynı suçu işlerdim.
Ben yine seni sever.... Yine o gözlerinde kaybolurdum...
Yine aynı mahkemenin kapısından içeri girer, yine aynı hükmü kabul ederdim.
Çünkü, cezalar insanı tüketmez....bitirmez..
Aksine sevdiğine olan sadakatinin en güzel şahitleri olur.
Şimdi ben, bir ömür seni sensiz sevmeye, adını bir ömür yüreğimde taşımaya
ve sana kavuşacağım o günü umut ederek yaşamaya mahkûm edildim....
28,04,2005