Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Köprüdür insan.
Hayatın içinden geçen,içinden geçiren düşüncedir.
Belki Fırat'tan geçtik, belki Fırat içimizden.
O içimizden geçen aynı derya alem biz.
Belki Fırat belki Sırat geçtiğimiz.
Kimbilebilir ki?

Sen benim yüzümsün dost.
Dünya dönüyor bir dua yüzü suyu hürmetine.
Ardım benim arda bıraktıklarımdır.
Dön yüzünü yüzüme ki, ardınıda yine en iyi görebilen benim.
Ardında kalanlar yine ardımda kalacaktır.
Sen benim yüzümsün dost.

“Mü’min hem kılıcı, hem diliyle savaşır.


Hz. Muhammed (s.a.v)

Ne düşünürsek o yansıyor yüzümüze. Dünya, gülümsemenin yüzü değil belki ama yürekten gülümsemenin kendi dünyamızı oluşturmanın yüzüdür içimizden.

Bir insan bakmak için okursa kelimeyi görür ve okur.
Ancak anlamak için okursa işte o zaman
kelime insana görünür ve kalbe dokunur.
Bir yazı, eğer sizi sizde anlamlaştırıyorsa
mutlaka duyuşlarınızdır yazıya dahil olan.
İnsan soyutsuzca yazabilir yazdığı için vardır bir an.

Hüzün bir su damlasına sığdığı an,
Ya yok olduğu yerde varlığınla yaşam katar
Ya da yaşam vardır olduğu yerde.
Kurumuş, çoraklaşmış her bir tarafa dağılır
merhametinin özü derinliğin kadar.
...Tüm güneşe yüklense, düşüncenin aydınlık ışığı.

Bir düşünceyle herşey değişir. Dağlar aşılır iste yeter ki.
İnsanın öz varlığını yaşamasıdır hayat.
Dağlar ne kadar yüksekse içinde ki patikalardır yüksekliğe ulaştıran.
Düşüncenin en aydınlık yolu olabilmeli.
Yol olabilmeli,yollar aşınır aşılır.
Kalbimizin en açık adreslerinde buluşabilmeli.

Bir yazıyla oluşan sessiz bir anlatım gibi,
Duyumsadığın bir varoluştadır yaşamak.
Yaşamak bir o kadar görüntü ,
Gördüğünden önce duyduğun bir varoluş anlamı.

Yaşlanan fikirlerimizde olgunlaştıkça gençleşiyoruz.

Bembeyaz bir sayfadır düşüncelerin ömrüne.
Duru bir görüşte kanat çırpar hislerin.
Bir ilim gerekliyse suskun kalbine,
Kendini okuduğunda yaşam sadrındadır.