Süveydâ Şiiri - Zeynebp Özge

"bakışlarımız"
habercisiydi bu seferin
kirpiklerimizle kuşatmıştık Babil’i

"gözlerimiz"
uçsuz bucaksız berri umman
zigguratlardan göğe doğru yükseliyordu adımız

"ezelden"
tayin edilmişti bu tevafuk
-ki yan yana yazılınca biz-
süveydâ mührü vurulurdu
Mezopotamya'nın surlarına
yeryüzü kadar kadim bir dua
tutuşmuş bir fundalık olurduk
kalbimizin deltasında

yurt tutup gözlerimizin karasını
tutunurduk kirpiklerimizle mahzenimize
en eski uygarlığı biz olurduk kent'dimizin
ve nihayet sona ererdi göçebeliğimiz

​Fırat ve Dicle’nin bağrından kopan
iki derin yaraydık seninle süveydâ
azığımız yokluk, vuslatımız sükûnetti
sürükleniyorduk izi sürülemeyen
tek noktaya

menzilini kaybetmiş olsa da bu derin yara
sırra erecek elbet Şattülarap'ta
ve hiç yitirmeyecek masumiyetini
saklayacağım b’izi Habil’in avuçlarına