Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

Kamusu, lügatı, kaldırdık rafa
Manayı harcadık, saçtık etrafa
Derinlik bitleşti, sığlık zürafa
Sözlüğe nadanlar mana katıyor

Görki, manitaya döndü sevgili

Henüz şafak sökmeden ağarmadan tan yeri
Simsiyah bir hayalet aştı pencereleri
Değirmi çehresiyle ayaksız gulyabani
Kulağıma sapladı bir fısıltı hançeri.

Beni delirtmek için neler söylenir neler

Soluduğun havayla nemlendir toprağını
Hayat denen saksıya lütuf çiçekleri ek
Menfaat dediğimiz ,saçta dökülen kepek
Ne kadar atarsan at, zarın, hep gelir hepyek
Her güzel görünene, nefis havlayan köpek
İmanın kandilinde, yak fanilik yağını

Sanmaki rahat olur, atlaslar ve kasırlar
Nerde şefkatli ağuş, merhamet kür ü hani
Han fani, yolcu fani, bir bir geçer asırlar
Han yolcuya gariptir, yolcu han a yabani
Bergama ile Petra bize yüzünü sırlar
Lisan'ı hali oku, bir mektupki RABBANİ

Cüzi iradem ile nefsimi karıyorum
Atom atom içimde kendimi arıyorum

Moleküler yapıdan, terkip edilmiş kür'üm
Bunu bildiğim halde, inkârcı ve nankörüm

KENDİMİ YAZIP ÇİZDİM

Ömür denilen ipte bağlandım döğüm döğüm
Özlemim bir kırık düş, ardısıra gördüğüm
Hasretim mor kordele, hicranımla ördüğüm

Doğumundan ölüme, yürürken azar azar
Annenin sinesinden her gün cefaya koşar
Tezatlar aleminde, beceriyle işgüzar
Gururunda boğulup, kendi haddini aşar
Dünya gamını çeker, kendi canından bizar
Kendi tuzağında av, kendisi bile şaşar

Ne şairlik aşkım var, ne şiire hevesim
Yenik girdim hayata, baştan mağlup bir kes/im
Şu paçavra dekorda yitirilmiş bir sesim
Kendi öz boğazında kanayan bir nefesim
Öyle çok savruldum ki, uçtu başımda fesim
Öksüz notalarımda, ölü gibi bir es im

KİMYAGER

Bana da kar kimyager dermanından bir dirhem
Vav dan mim e dönüşüp, elifle karışsın em
Çal sineme bihakkın, dindirsin şu sızımı

Ev sahibi kiramı, gelirimle denk tutar
Aç bırakır ruhunu, ay başı beni yutar
Eşi çiftetelli de, ellerinde sarhoş tar
Ayakları altında, benim ati'mi ezer

Bir çadırlık yerim yok, şu koskoca dünyada