Şükrolsun Şiiri - Ay Taşı

Kendimi bildim bileli acziyetimi bildiğimi sanıyordum.
Bir kelimeyi tekrar etmek başka, onun manasını idrak etmek başkaymış.
Geçtiğimiz onca yılda o kadar çok şey öğrendim ki, bir an öğrendiklerimin dâhi kainatta ancak bir zerre olabileceğini unuttum belki.
Gönül zelil, imtihan Şedid, fakat Râb kerimdi.
Yıllarca kendimden ona, ondan sana, senden yine ona gittim.
Gel gör ki bir kendime gelemedim!
Öyle çok kaybolmuşum ki sevdanın ummanında, kendimde olmadığımı dahi fark edemeyecek kadar kendimde değilmişim.
Yıllarca hârda, nârda piştikten sonra çatlayınca kabuk ve inkişaf edilince halim, hallerim; "Eyvah!" Dedim. Eyvah ben, bana bahşedilen beni nerede yitirmişim...
Hani diyordu ya şair; "Yolun sonu uçurum ama yol nasıl güzel..." diye.
İşte seni sevmek de öyleymiş sevdiğim. Yolun sonu uçurum ama yol nasıl da güzelmiş...
Ben o yolun sonunda, ya vuslat, yahut uçurum var sanırken; aslında neye kavuşturulacağımdan, bana neyin nasip edileceğinden bi haber mişim...
Şükrolsun geldiğin güne,
Şükrolsun yanmalarıma,
Şükrolsun rüyalarda uyanmalarıma ve uyandırılmasına ruhumun...
Şükrolsun, secdemde yüzümden dökülen tesbih tanelerine ve şefkatine en sevgilinin...
Şükrolsun, gönlüm aksini istese de gidişine bile şükrolsun!
Çocukluğumdan beri tanıdığım öz, ruhumu tutuşturan sevdalı köz, kör gönlümde açılan hâlim göz; senden bana, benden ona, ondan bize yağan onca garip hâl, hay ve hak...
Şükrolsun!