Baba Şiiri - Emir Gedikli

O derin uykundan bana bir haber var mı baba?
Geçen zaman mıydı yoksa bize hep davranan kaba?
Sığmıyor anılarım seninle tekrar aynı kaba,
Şimdi düşündükçe ağlıyorum, acıyorum sana!

Peki artık diyebilir miyim içimdekileri?
Konuşabilecek misin görmeyen o gözlerinle?
Bir elveda terennümü dudaklarından akar mı?
Damlar mı hatıra defterime, yine kalbimi yakar mı?

Ne bir itiraf duymak istiyor senden şu kalbim
Ben yaşayacağımı yaşadım, tüm acılarımı çektim
Kendime yalnız adam olmayı öğrettim sen yokken
Senin gibi olmamak için kendime çok söz verdim

Duyuyor musun baba oradan karanlık sesimi?
Belki bir taraftasın artık ama tanımıyorum seni
Allah bilir budur günahların dünyalık bedeli
Zira soyadımızın oynadığı oyun tehlikeli

Korkak oldum ecelden, günahlarıma değiyor tavan
Belki arşa baksam küçüğüm lakin dokunuyorum lava
Cehennemi tahayyül ettikçe dönüyorum aptala
Umarım ki rabbim, ölürsen seni afvetsin baba

Çok şikayetim var içimde diyemediğim sana
Bak ben ayaktayım, sen yatakta; yetmiş yıllık adam
Sağlığında korkmadım karşında dimdik durmaya
Şimdi yaklaşmaya korkuyorum yattığın yatağa

Rabbim son bir şans ver, hekimin elinde neşter
Sanki kalbini yaracak ve birden açılacak defter
İşte o ana varmadan tevbe et uyuduğun yerde
Belki kurtulursun cennetten bana selam eder de