Bırakıyorum Şiiri - Ay Taşı

Kur'anda Allah kaleme yemin ediyor.
"Kaleme yemin olsun ki " diye giriyor cümleye.
O halde yazdığımız her şey kendini gerçekleştiriyor.
Bu gün, yine çaresizce senin hasretinle sancırken ruhum; kaleme yemin edildiği düştü aklıma.
Seni unutabilmek, kendi ruhumdan özgür kılabilmek ve belki de yeni bir hayata atılabilmek için yazacağım.
Kim bilir, belki yazdıklarım kendi kehanetini gerçekleştirir ve üzerine yemin edilen kalem; bu defa yaramı sarmak için değil de, o yaradan ve yârdan tamamen azade olabilmem için bir yol açar.
Seni en çok unutmak istediğim anlarda bile, aslında bunu kalben istemediğimi fark ettim çünkü.
Beni sevmeyen birini, onu ne kadar çok seversem seveyim, illa da tutmaya ve kavuşmaya çalışmak, ona seslenmekten vazgeçememek benim şiarım değil ki!
Aşksa benim, kalpse benim, utanmıyorum.
Ama sana seslenmeyi, hala ilk günkü kadar candan istiyor oluşum ürkütüyor beni.
Belki hastalık, belki imtihan.
Lakin benim bir zamanlar zannettiğim hiç bir şey değil.
Öyle olsa; kapılar yüzüme kapanmaz, sevdiğim dediğim sen, benden bunca uzak, bana bunca yaban kalamazdın.
"At vuruldu, içim paramparça rüveyda" diyorsun ya sevdiğin kadına ithafen.
Dilerim, gonül atın ayaklanır, şahlanır ve varır sevdiğine.
Dilerim, mahzun olmaz gönlün ben misali...
Kaleme yemin olsun ki, bu defa tüm Zerrelerimle bırakıyorum seni.
Özgür kılıyorum ruhumu, ruhunun kapısından.
Seni de en güzele emanet ediyorum.
Ben seni, herkesi ve her şeyi sevdiğimin toplamından çok daha fazla bir şefkat ve merhametle sevdim.
Hep, kedi gibi sığınıp ısınmak, saklanmak istediğim koynun, hiç ayaz görmesin e mi?