Korku Şiiri - Ay Taşı

Sevmek, bir insana ne pahasına olursa olsun sahip olmak değildi.
ki ben bunu çok iyi biliyordum.
Seni sevdikten sonra bunun, tarif ettiğim bu kelimenin çok daha ötesinde olduğunu gördüm.
Beni sevmiyordun, biliyordum ve yine de sana, hele de benim yüzümden zarar gelmesi ihtimali içimdeki tüm şehirleri korkudan titretip deprem altında bırakıyordu.
Uzun zamandan sonra, tekrar görünce seni aralanan o kapının ardında, tekrar düşünce iliğime o zangır zangır titreme, bu duyguyu çok daha iyi hatırladım.
Aslında koşmak istedim önce göğünün göğsüne ama beni sevmediğini bildiğimin duvarı ile ya zarar verirlerse korkusu arasında ezilip kaldım.
Beni, benim seni sevdiğim gibi sevmediğini biliyorum.
Sen beni şefkatle, merhametle, iyi bir insanı sever gibi hatta belki aptal bir çocuğu sever gibi seviyorken, ben...
Sonra sustum.
Kanatlarını deli gibi çırparak, göğsümden uçmaya çalışan kalbimi usulca tuttum, kırmadım kanatlarını belki ama avucumun içinde sıkıştırdım.
Avucunun içine saklamak istediğim, yanaklarım ve dudaklarım buz kesti.
Gelememenin, sevmediğinden "özledim" diyememenin ayazı dondurdu heyecandan ve özlemden titreyen azalarımı.
Gidişine takılı kaldı uzun zamandır sana b/akamayan g/özüm.
Şimdi ben kendime nasıl anlatayım bu korkunun aslında beni sevmediğin için, sana değecek hiç bir zararın suçlusu sen olmadığından benim yüküm olarak, göğsümde ve kaburgalarımda tepindiğini.
Nasıl anlatayım seni sevmenin zorluğu ile yanarken, yine de aklıma düştüğün her anın beni benden edip beni bu dünyadan göç ettirdiğini.
Ben sana zarar gelecek diye korkarken, sen de benden korkuyor ve kaçıyorsun.
Şimdi bunun neresinde sorayım sendeki kimliğimi?