Şaşkınlık Şiiri - Ay Taşı

Yıllarca her anı, her dakikayı senle yaşadıktan sonra
İlk defa sensiz anlar biriktirmeye çalışıyorum
Yürüyüşlere sensiz çıkıyorum mesela
Denize karşı şiir okurken sana okuyor gibi değil
Kalbimi yokluyor gibi okuyorum
Adım ateştir benim, ilğimde sönmeyen bir yangınla bildim kendimi hep
Seni tanıdığım ve sevdiğim ilk günden beri ilk defa soğuk bir esinti hissediyorum iliklerimde
Göğsüm, uçarı bir heyecanla kanatlanmıyor
Kelebekler uçuşmuyor midemin üzerinde
Kafkas müziklerine kendimi kaptırıp, dans ettiğim anlarda
Onların yerini tarif edemediğim bir durgunluk,
Bir sıkışma hali almış ne vakittir.
Şaşırıyorum,
Sensiz yaşamaya alışıyor muyum?
Yoksa, yıllarca hayalini kurduğum ve gidişinle öldürdüğüm her şeyin yasını mı tutuyorum fark etmeden
Eskisinden daha fazla dinler oldum Ahmet Kaya şarkılarını ve Ahmed Arif şiirlerini
Sigarayı azalttım, insanlarla sohbeti kestim.
Olduğun hiçbir yere b/akmıyorum
Değmesin diye ruhunun herhangi bir yerine enerjim.
Sanki biraz da korkuyorum.
Ya gönlüm bu yas sürecinden sonra yeniden denerse sevmeyi.
Sonra hayır diyorum
Yalnızlığa o kadar sevdalandım ki
Gözüm görmez oldu başka kişilerin, kişiliksizliklerin enerjisini.
Şaşırıyorum.
Aklım hakikati bas bas bağırırken, gönlümün yıllarca hissettiklerini gerçek kabul etmesine.
Tatsız, tuzsuz, dümdüz biri olmaya başladım.
Zaman mı, değişen düzen mi, yoksa hayatı sensiz yaşamayı öğreniyor olmak mı değiştiriyor beni?
Şaşırıyorum.
Sana hiçbir zararım olmadığı, hatta seni benim yüzümden gelecek herşeye karşı koruduğum halde,
Benden korkmana sebep olup kaçmana sebep olan neydi?