İbret Makamı Şiiri - Şerif Mengütemür

Sesi kısık, ağız tadı kaçanın;
Dili küfür hiç etmiyor şu anda.
Gülünce yüzünde güller açanın,
Mezarında ot bitmiyor şu anda.

Zehir gibi sohbetliydi, şimdi lâl;
Ne şeker ne şerbet ne şıra ne bal...
Acınası diye büründüğü hâl,
İzâhına söz yetmiyor şu anda.

Sağlığında kapısını vuranlar,
Günaşırı aşındırıp duranlar,
Çıkar için alâkayı kuranlar,
Ziyârete pek gitmiyor şu anda.

Dışladığı namaz, abdest, ezandı;
İçtenlikle Müslümana kızandı.
Dine düşmanlıkla düşman kazandı,
Dost edinip dost yitmiyor şu anda.

Allah, kitap, peygamberi paraydı;
Kaskatı kesilen kalbi karaydı.
Meyli meşkli meyhaneye, baraydı;
Gözlerinde dam tütmüyor şu anda.

Yakınmazdı ne yalan ne dolandan,
Sayesinde sîmâları solandan...
Rahatsızken îmanı tam olandan,
Kimselere kin gütmüyor şu anda.

Adı var da diktikleri taşında,
Selvisizin yaşlanma yok yaşında.
Fâtiha'ya muhtaç amma başında,
Şerif der, bir kuş ötmüyor şu anda.

22 Temmuz 2025
İzmir