Namlunun ucunda ömrüm, bir sıkımlık canı kalmış,
Kaç kurşun sıktım şans çarkına,
Ulan, hep mi karavana düşer bahtıma?
Gökten çürük elma düştü payıma,
Sirke yapsam maya tutmaz ömrünü bitirmiş,
Toprağa katsam çekirdekten özünü tüketmiş,
Hep mi çürük, hep mi eksilmiş?
Saklandığı deliğe sığamıyorum.
Arada çıkar kuytusundan, uğrar yanıma,
Bazen fark edilmeyen yırtık çorabın utancında,
Bazen yorgun ayakkabılarımın dikişli parçasında...
Yine mi dikiş, yine mi yama?
Son kurşun parmağımın ucunda tetikte,
Sıkışmış hedefe dertlerim, çığlıkları yükselişte,
Yırtıcı kuş olup parçalayıp gidecekler,
Ya da kibirlenip sineme çökecekler,
Yine mi yakarış, yine mi haykırış...
Kaç dikişle yürüdüm ömrün baharını,
Yamalarla idame ettim hayatımı,
Kolay olmadı kör talihe kafa tutmak,
Hep bir savaş, yine yeniden ayağa kalkmak.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 20:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!