Son bir defa görsem

Son Bir Defa Görsem Seni

Son bir defa görsem seni...
Ne hesap sorarım,
ne de neden gittin diye kırgınlığımı dökerim.
Yalnızca sessizce bakarım yüzüne,
çünkü bazı özlemler
kelimelerle değil, gözlerle anlatılır.

Son bir defa görsem seni...
Belki yılların omzuma yüklediği hasret
bir anlığına hafifler.
Belki yüreğim,
ilk kez bu kadar derin bir nefes alır.
Belki içimde yıllardır susmayan o çığlık,
bir an olsun sessizliğe bürünür.

Sana söyleyemediğim
binlerce cümle birikti içimde.
Her biri dudaklarıma kadar geldi,
ama ses olamadı.
Çünkü sen yoktun.
Yokluğuna konuşmayı öğrendim ben,
sessizliğe dert anlatmayı öğrendim.

Her akşam güneş batarken
adını gökyüzüne bıraktım.
Belki rüzgâr sana ulaştırır diye.
Her gece yıldızlara baktım,
belki aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye.
Ama ne gökyüzü cevap verdi,
ne de rüzgâr sesini getirdi.

Son bir defa görsem seni...
Saçlarına düşen yılları seyrederim.
Gözlerinin içinde kalan hüznü okurum.
Belki sen de değişmişsindir,
belki ben de artık eski ben değilim.
Ama bilirim ki,
kalbimdeki yerin hiç değişmedi.

Sana sarılmak istemem belki.
Çünkü bazı mesafeler
sarılınca kapanmaz.
Sadece gözlerinin içine bakıp
bir zamanlar orada bana ait olan sevgiyi
son kez ararım.

Hatırlar mısın?
Birlikte kurduğumuz düşleri...
Hiç yaşanmayan sabahları...
Bitmeyen yolları...
Yarım kalan cümleleri...
Hepsi şimdi sessiz bir mezar taşı gibi
yüreğimin kıyısında duruyor.

Ben sensiz yaşamayı öğrendim sanıyordum.
Meğer yalnızca nefes alıyormuşum.
Yaşamak başka şeymiş,
özlemek başka...

Her geçen yıl
seni benden uzaklaştırdı belki.
Ama içimdeki sevdayı
hiçbir zaman eskitemedi.
Çünkü bazı sevgiler
takvim yapraklarıyla yaşlanmaz.

Son bir defa görsem seni...
Belki gözlerim dolar,
ama ağlamam.
Çünkü gözyaşlarım yıllar önce tükendi.
Şimdi içimde yalnızca
derin bir sessizlik var.

Eğer o gün gelirse,
sana "Neden gittin?" demem.
"Niçin bıraktın?" da demem.
Sadece içimden,
"İyi ki sevmişim seni..." derim.
Çünkü bütün acısına rağmen
o sevda, hayatımın en gerçek yanıydı.

Sonra usulca döner giderim.
Ardıma bakmam.
Çünkü bazı vedalar
ikinci kez yaşanmaz.
Bazı insanlar
bir ömre bir kez dokunur.

Ve sen...
Belki yine güneşin altında yürürsün.
Ben yine gecenin koynuna dönerim.
Ama bu kez içimde tek bir dilek kalır:

Bir ömür değil...
Bir bahar değil...
Bir gün bile değil...

Sadece son bir defa görsem seni...
Yüzüne sessizce baksam,
adını içimden son kez söylesem,
sonra bütün özlemimi rüzgâra bırakıp
sessizce kaybolsam...

Belki o zaman,
yüreğimde yıllardır kapanmayan o yara
kabuk bağlamayı öğrenir.
Belki o zaman,
gözlerim seni aramaktan vazgeçer.

Ama o güne kadar,
her gece aynı duayı edeceğim:

"Allah'ım...
Eğer kaderimde kavuşmak yoksa,
bana onu son bir defa görmeyi nasip et..."

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ