Sol yanım Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

SOL YANIM

Sol yanım...

Kimselerin görmediği bir sızı var orada.

Ne bir yara izi,

Ne de kanayan bir iz...

Ama her nefes alışımda,

İçimde sessizce büyüyen bir acı var.

Adını koyamadığım,

Tarif edemediğim,

Yalnız gecelerin bana bıraktığı

Derin bir boşluk...

Sol yanım...

Bir zamanlar sen vardın orada.

Bir tebessümün yeterdi

İçimde bahar açmasına.

Bir "Nasılsın?" deyişin,

Bütün yorgunluğumu alırdı.

Şimdi ise,

Aynı yerde

Rüzgâr esiyor sadece.

Ne sesin var,

Ne kokun,

Ne de bana uzanan ellerin...

Sadece suskunluk...

Sadece özlem...

Sadece sensiz geçen geceler...

Sol yanım yoruldu.

Beklemekten...

Özlemekten...

Her geleni sen sanmaktan...

Ve her gidenin ardından

Bir kez daha yıkılmaktan...

Biliyor musun?

İnsan en çok,

"Bir gün gelir." diye beklediği kişinin

Hiç gelmeyeceğini anladığında

Yaşlanıyormuş.

Ben o gün

Bir ömür yaşlandım.

Şimdi bir çay demliyorum.

Karşımdaki sandalye yine boş.

Buhar yükseliyor,

Hatıralar da onunla birlikte.

Bir zamanlar birlikte güldüğümüz düşler,

Şimdi yalnızca

Kalbimin duvarlarına çarpıp

Sessizce geri dönüyor.

Sol yanım...

Bir mezar sessizliği taşıyor.

İçinde gömdüğüm

Yarım kalmış hayaller,

Söylenememiş sözler,

Tutulamamış eller,

Ve zamanında dökülememiş gözyaşları var.

Kimse bilmiyor.

Ben gülüyorum.

Ama sol yanım,

Her gün biraz daha sessizce ağlıyor.

Yağmur yağıyor.

Penceremin camına düşen her damlada

Seni görüyorum.

Rüzgâr esiyor.

Adını fısıldıyor sanki.

Gece oluyor.

Yıldızlar bile

Bana senden bahsediyor.

Kaçmak istiyorum.

Nereye gitsem,

Sol yanım benimle geliyor.

Çünkü insan,

Acısından değil,

Hatıralarından kaçamıyormuş.

Ama yine de

Sana beddua etmiyorum.

Çünkü bir zamanlar

En güzel dualarımın içinde

Sen vardın.

Bugün o dualar değişti.

Artık seni istemiyorum.

Rabbimden,

Yalnızca huzur istiyorum.

Yorgun kalbime sabır,

Sol yanıma şifa,

Ruhuma biraz sükûnet istiyorum.

Belki bir gün,

Bu acı diner.

Belki bir sabah,

Gözlerimi yük değil,

Umutla açarım.

Belki içimde açmayan çiçekler,

Yeniden filiz verir.

Belki...

Hayat bana,

Kaybettiklerimin yerine

Bambaşka güzellikler gönderir.

O zamana kadar,

Sol yanım,

Sessizce taşımaya devam edecek

Bu sevdanın izlerini.

Çünkü bazı insanlar gider,

Ama yoklukları

Kalbin en derin yerine yerleşir.

Ve bazı acılar,

Geçmez...

Sadece insan,

Onlarla yaşamayı öğrenir.

İşte benim sol yanım da,

Her atışında

Biraz seni,

Biraz özlemi,

Biraz da

Vazgeçemediği sevgiyi taşıyor.

Ve ben biliyorum...

Bir gün bu dünya da bitecek.

Geriye ne gözyaşı kalacak,

Ne ayrılık...

Belki o zaman,

Yarım kalan bütün hikâyeler

Tamamlanacak.

Ama o güne kadar,

Sol yanım,

Sessizce seni anmaya,

Ben ise

Sessizce yaşamaya devam edeceğim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ