Acılarım Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

ACILARIM
Acılarım var benim...
Adını koyamadığım,
Kimseye anlatamadığım,
Geceleri sessizce omzuma çöken acılarım...
Bir tebessümün arkasına sakladım hepsini.
Kimse görmedi.
Kimse sormadı.
"İyi misin?" diyen çok oldu,
Ama "Gerçekten nasılsın?" diyen olmadı.
İnsan bazen konuşamaz.
Çünkü kelimeler yetmez.
Yürekte büyüyen sızı,
Dile gelince eksik kalır.
Acılarım,
Çocukluğumdan kalan yarım düşler gibi...
Bir yanı eksik,
Bir yanı kırık,
Bir yanı hâlâ umut bekleyen.
Gidenlerin ardından sustum.
Kalanların yanında da sustum.
Anladım ki bazı sessizlikler,
En uzun ağıtlardan daha ağırmış.
Gece olunca konuşuyor içimdeki yalnızlık.
Duvarlar dinliyor beni.
Pencereden görünen yıldızlar,
Sanki hâlimi benden iyi biliyor.
Bir çay demleniyor usulca.
Bardağın buğusunda geçmiş beliriyor.
Hatıralar birer birer oturuyor karşıma.
Hiçbiri konuşmuyor...
Ama hepsi canımı yakıyor.
Acılarım bana sabrı öğretti.
İnsanları tanımayı,
Güvenmenin ne kadar zor olduğunu,
Ve her gülüşün mutluluk olmadığını...
Meğer bazı insanlar,
Yalnızca işine yaradığın kadar yanındaymış.
Menfaat bitince
Hatır da bitiyormuş.
Bunu da acılarım öğretti bana.
Yine de kin tutmadım.
Çünkü yük taşıyan yalnız omuzlar değil,
Kalplerdir.
Ben kalbimi karartmak istemedim.
Her secdede biraz daha hafifledim.
Her duada biraz daha güç buldum.
İnsan,
En çok Rabbine sığınınca ayakta kalıyormuş.
Bugün hâlâ acılarım var.
Ama artık onlar beni yönetmiyor.
Onlarla yaşamayı öğrendim.
Her yarayı bir dua ile sarmayı öğrendim.
Belki bir gün
Bu satırları okuyan biri,
Kendi acısını bulacak içinde.
Ve yalnız olmadığını anlayacak.
Çünkü acılar paylaşılınca bitmez belki...
Ama insanın yükü hafifler.
Ben de bir gün gideceğim.
Arkamda ne mal kalacak
Ne de makam.
Belki birkaç şiir...
Belki birkaç dua...
Belki de "İyi bir insandı." diyen birkaç yürek...
İşte o zaman anlayacağım;
Acılarım boşuna değilmiş.
Beni ben yapan,
Yaralarım değil,
O yaralarla insan kalabilmemmiş.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ