Sistem Şiiri - Mert Kanmaz

beden
insanın içine kapatıldığı
ıslak bir torba
dışarıdan bakınca
deri
içeriden bakınca
ter
yağ
tuz
koku
akıntı
ve birbirine sürtünen
karanlık parçalar
ruh ilk başta
bunların geçici olduğunu sanıyor
sonra anlıyor
burada her şey
yeniden kirlenmek için temizleniyor
ağız
sabahları kendi gecesini kusuyor
dil
dişlerin arasında
uykudan kalmış ekşi bir bez gibi
boğaz
gece boyunca
yutulmuş bütün sesleri
sümüksü bir tortuya çeviriyor
mide
kendisine verilen her şeyi
tanınmaz hale getiriyor
insan
ne kadar güzel şey yerse yesin
beden
sonunda onu
kendine benzetiyor
ruh bundan hoşlanmıyor
çünkü beden
dokunduğu her şeyi
ete çeviriyor
suyu
tuzu
meyveyi
öpüşü
korkuyu
hepsi içeride
aynı sıcak çamura karışıyor
küçük iklimler oluşuyor
beden
kendi hava durumunu taşıyor
ve hiçbir mevsim
tam olarak kurumuyor
avuçiçleri
gün boyunca
başkalarını topluyor
kağıt
kapı
para
başka bir el
akşam olduğunda
hepsi görünmüyor
ama hepsi orada
bilekler
daha temiz sanılıyor
değil
derinin altında
aynı bulanık dolaşım
aynı ağır sıcaklık
aynı içeride kalmışlık
ruh bazen
bedenin içinden çıkmayı değil
ondan bir santim uzaklaşmayı istiyor
ama içeride
uzaklık diye bir şey yok
nerede durursa dursun
ete değiyor
kaburga
akciğer
bağırsak
dil
damar
her taraf
başka bir iç yüzey
beden
kapalı bir oda değil
daha kötü
duvarlarının da
canlı olduğu bir yer
her duvar
terliyor
her duvar
şişiyor
her duvar
bir şey salgılıyor
ve ruh
bütün bu üretimin ortasında
hiçbir şey üretmeden
yalnızca kirleniyor
zamanla
bedenin kokusunu
kendi kokusu sanmaya başlıyor
işte en pis tarafı bu
çünkü beden
sizi yalnızca içinde tutmuyor
sizi işliyor
uykunuzu yağa
korkunuzu aside
özleminizi tuza çeviriyor
her gün
sizden biraz daha
beden yapıyor
bir sabah
avuçiçlerinizi yüzünüze götürüyorsunuz
ten kokusu
yağ
uyku
geceden kalmış sıcaklık
hepsi tanıdık
içerideki küçük şey
yine öğürüyor
sonra bir sabah
öğürmüyor
siz bunu
iyileşmek sanıyorsunuz
oysa beden
son yabancıyı da
sindirmiş oluyor