417 Şiiri - Mert Kanmaz

doktor yüzünü açmadı
gerek yokmuş
masadaki adam hakkında
yüzünden daha çok şey biliyorlardı zaten
boyu ölçüldü
kilosu yazıldı
eski bir kırık
iki ameliyat izi
başparmağın yanında küçük bir yanık
hepsi kayda geçti
bir hayatın
ne kadar az yer kapladığını
ilk kez orada gördüm
asistan ceplerden çıkanları getirdi
bozuk para
iki anahtar
katlanmış bir fiş
ve eski bir otel kartı
doktor kartı çevirdi
417
bir süre baktı
bunu da yazıyor muyuz dedi
asistan
üzerindeymiş dedi
kart tezgaha bırakıldı
417yi biliyordum
yatak başlığındaki lambanın biri çalışmazdı
duşun sıcak tarafı tersine çevrilmişti
ve koridordaki su sebili
geceleri kendi kendine çalışırdı
bunları neden hatırladığımı düşünürken
doktor kayıt cihazına eğildi
tarihi söyledi
saati söyledi
sonra bir ad söyledi
cevap vermek için
başımı kaldırdım
ama kimse bana bakmadı