sen yanmayasın benim gibi sevdiğim
yalnızlık benim acılar benim
sen ağlama kefenimi yırtar hasretin
ben şafak beklerim vuslat adına
kırılmadım sana yüreğim kan ağlarken bile
Doruklarda yağmur yüklü hasretim
Ufuklarda çığır açmış benliğim
Mevsimlerin rüzgarıyla geçti gençligim
aşka yüz tutmuş bir yürek yangınıyım
İlk önce kendimi terk ettim
Özlerken seni aşkın mihrabında
Ömrüm sanki aşkın girdabında
Tutsagım bir sevdanın olmazında
Yol zifiri karanlık kör çıkmazında
Sorulursa yüreğim kan uykusunda
Kara sevdayla sarıp sarmalandı yürek
bilinmeze yelken açtı bilineni severek
yudum yudum ağır ağır tükenerek
ömrün görkemi rengini kaybetti bilerek
Anılarda dev bir özlem özlenerek
dinmez bilirim bu kalp ağrısı
bir ilmek geçirilmiş boynuma
dalımdan koptum umarsızca
olmamalıydı bugünlerimiz böyle
yaşamaktı bu kirlenmeden
Sürgün olmuşuz meçhul yarınlarda
Yargısız infaz edilmişiz anılarda
Matem tutmaz ömür vefasızca
Ufuklarda hayat akıyor usulca
Damla damla eksilmeden birikmeli
Seni özlemek seni senle yaşamaktır
seni yaşamak ben olanı unutmaktır
ben olanı unutmak sana kavuşmaktır
kavuşmak aydınlanıp arınmaktır
Sevgili dünya senle aşk mekanıdır
İçten bir gülümseme yetiyor bazen
Ama insan yaşadıkça katılaşıyor
Güzel bir tebessüm aranır olmuş bak
Işıklar içinde kaybolup gidiyoruz
Tükeniyor insan tükeniyor mutluluklar
Hayat eski bir radyoda kırık dökük bir şarkı
Diyorsun ki yar al aynayı ameliyata
Vur neşteri kanasın yansıma
Ey kuytuluk bir boğaz da saklanan inci tanem
Yedi kule mabedinin eşsiz gizemi
Külü gül rengine bandılar sinede Avuçladılar
Gül'ü ateş renginden aldılar hep yandılar
Bize yanmak mı düştü ey yar bizi hep yaktılar
Avuçladık yangını sinesinden gül dalı diye aşkla
Dert işte deva nerde aşık olan yalnız kalmaz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!